วันสามสิบเดือนอ้าย วันส่งท้ายปีเก่า
หลินกั๋วเฉียงยุ่งอยู่หน้าเตาตลอดทั้งวัน
เคี่ยวเนื้อ นึ่งซาลาเปา ทอดลูกชิ้น ห่อเกี๊ยว
จ้าวจื้อจวินก็วิ่งมาช่วย
เขากินฝีมือหลินกั๋วเฉียงจนติดปาก ไม่กินสักมื้อก็คิดถึง
เขาบอกพ่อแม่ที่บ้านแล้วว่าปีนี้จะขอกินข้าวเย็นวันส่งท้ายปีที่บ้านพี่เขยสาม
มีจ้าวซู่เหมยกับจ้าวจื้อจวินช่วยหยิบจับ ทั้งสามคนทำงานประสานกันอย่างเข้าขา เสียงหม้อไหจานชามบนเตาประสานกันเป็นเพลงครึกครื้น
หลินจิ้งนั่งคร่อมม้าไม้ แกว่งไปมาแล้วร้องเพลง "เด็กน้อยเด็กน้อยอย่าเพิ่งน้ำลายไหล รอข้ามเดือนอ้ายก็ถึงปีใหม่~"
หลินเวยนั่งอยู่บนเตียงปู่นอน อุ้มตุ๊กตากระต่ายผ้าในมือ เปล่งเสียง"อาๆ"ตามไปด้วย น้ำลายไหลย้อยลงมาถึงคาง
จ้าวซู่เหมยโผล่หัวออกมาจากหน้าเตา มองลูกสาวสองคน แล้วก็มองหลินกั๋วเฉียงกับจ้าวจื้อจวินที่วุ่นวายอยู่หน้าเตา จู่ๆ ก็รู้สึกว่า...
ปีนี้ เป็นปีที่เธอใช้ชีวิตอย่างสงบสุขที่สุดในชีวิต
ปีก่อนๆ ตอนตรุษจีนเธอมักจะกลุ้มใจเสมอ
กลุ้มว่าเงินไม่พอ กลุ้มว่าซื้อเนื้อมาน้อยไป กลุ้มว่าไปเยี่ยมญาติแล้วหาของขวัญดีๆ ไม่ได้
หลินกั๋วเฉียงถึงไม่พูด แต่เธอรู้ว่าเขาก็กลุ้มเหมือนกัน
ทั้งสองคนต่างมีเรื่องกังวลในใจ ปีจึงผ่านไปอย่างจืดชืดไร้รส
ปีนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
ปีนี้มีจักรยาน มีเนื้อ มีปลา มีไก่ มีเหล้า มีเสื้อผ้าใหม่ รองเท้าใหม่ ผ้าพันคอใหม่ มีม้าไม้ มีดินสอสี มีกลองเล็ก มีกระต่ายน้อย