หลินกั๋วเฉียงเปิดประตูรั้วบ้าน จ้าวจื้อจวินยืนอยู่ที่หน้าประตู พันผ้าพันคอสีเทา สวมถุงมือหนังสีดำ ปลายจมูกแดงก่ำเพราะความหนาว ปากพ่นไอขาวๆ ออกมา
"แกมาถึงแต่เช้าแบบนี้ทำไม?"
"วันนี้บ้านแกไปไหว้บรรพบุรุษไม่ใช่เหรอ ฉันมาช่วยถือของ" จ้าวจื้อจวินถูมือไปมา "พี่สามล่ะ?"
อันที่จริงเขาอยู่บ้านเฉยๆ ไม่มีอะไรทำ อยากมาขอข้าวพี่เขยสามกินต่างหาก
"ยังไม่ตื่นนอน"
"งั้นฉันเข้าไปรอข้างในก่อนละกัน"
จ้าวจื้อจวินหดคอลอดเข้าไปในบ้าน สายตาไปสะดุดกับจักรยานยี่ห้อหย่งจิ้วคันนั้น อดที่จะอิจฉาไม่ได้ "พี่เขยสาม จักรยานคันนี้ของแกสวยจังเลย"
"ก็ใช้ได้อยู่นะ" หลินกั๋วเฉียงหยิบขนมปังนึ่งออกมาจากข้างเตา เอาไปวางในหม้อนึ่ง "กินข้าวหรือยัง?"
"ยังเลย"
"พอดีเลย มาทานด้วยกันสิ"
จ้าวซู่เหมยตื่นขึ้นเพราะเสียงคุยกัน เธอสวมเสื้อกันหนาวคลุมไหล่ออกมาจากในบ้าน
พอเห็นจ้าวจื้อจวิน เธอชะงักไปครู่หนึ่ง "จื้อจวิน แกมาได้ยังไง?"
"อยู่บ้านเฉยๆ ไม่มีอะไรทำ เลยแวะมาหาพวกแก"
จ้าวจื้อจวินเกาหัวเขินๆ
จ้าวซู่เหมยพยักหน้า แล้วหมุนตัวเข้าไปในบ้านเพื่อแต่งตัวให้ลูกสองคน
กินข้าวเช้าเสร็จ หลินกั๋วเฉียงก็ใส่เครื่องเซ่นไหว้ลงในตะกร้า
ขนมปังนึ่งสองสามชิ้น เกี๊ยวหนึ่งจาน ถั่วลิสงหนึ่งจานเล็ก เนื้อหมูหนึ่งชิ้น และเหล้าอีกหนึ่งขวด
จ้าวซู่เหมยยังยัดกระดาษเงินกระดาษทองอีกเล่มหนึ่งกับประทัดอีกเส้นหนึ่งลงไปในตะกร้า
"ของเอาครบแล้วใช่ไหม" เธอถาม
"ครบแล้ว"
"งั้นพวกคุณไปเถอะ ฉันกับจิ้งจิ้งกับเวยเวยไม่ไปแล้ว อากาศหนาว อย่าให้เป็นโรคหนาวละนะ"