อาหารเที่ยงเป็นฝีมือหลินกั๋วเฉียงทำเอง
หมูสามชั้นตุ๋น ผักกาดขาวผัดน้ำส้มสายชู เต้าหู้ต้มซุป แล้วก็เนื้อตุ๋นเครื่องเทศจานโตอีกหนึ่งจาน
จ้าวจื้อจวินกินไปสามจานข้าว อิ่มจนเรอไม่หยุด
"พี่เขยสาม ฝีมือทำอาหารของพี่โคตรจะอร่อยเลย
ผมแต่งงานเมื่อไหร่ ต้องหาภรรยาที่ทำอาหารเก่งเท่าพี่ให้ได้เลย"
"งั้นแกก็ต้องเป็นโสดไปตลอดชีวิตล่ะ" จ้าวซู่เหมยพูดพลางยิ้ม
"พี่สาวสาม พูดแบบนี้ได้ไง..." จ้าวจื้อจวินไม่พอใจขึ้นมา "พี่เขยสามแบบนี้ ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่คนเดียวนี่นา"
"มีแค่คนเดียว" หลินกั๋วเฉียงคีบหมูสามชั้นตุ๋นเข้าปาก พูดช้าๆ "มีแค่คนเดียวเท่านั้น"
จ้าวซู่เหมยยิ้มพลางต่อยเขาที่แขนเบาๆ
จ้าวจื้อจวินมองคนทั้งสอง แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่า นี่แหละคือชีวิตที่ดีที่สุดแล้ว
มีข้าวกิน มีงานทำ มีคนรักใคร่
...
วันที่ 28 เดือนอ้าย หลินกั๋วเฉียงไปรับม้าไม้
ฝีมือช่างไม้แก่คนนั้นไม่เลวจริงๆ หัวม้าแกะสลักได้สมส่วน แผงคอใช้สิ่วสลักเป็นรอยเส้นเล็กๆ ดวงตาม้าวาดจุดสีดำสองจุด เป็นมันเงา
ตัวม้าไม้ขัดเงาจนลื่น ไม่บาดมือ ด้านล่างเป็นไม้กระดานโค้งสองแผ่น ทำให้โยกได้
หลินกั๋วเฉียงจ่ายเงินสามหยวนที่เหลือ แล้วผูกม้าไม้ไว้ท้ายรถจักรยาน บรรทุกกลับบ้าน
หลินจิ้งกำลังเล่นกับหลินเวยอยู่ในสนาม
จริงๆ แล้วคือหลินจิ้งเล่น ส่วนหลินเวยนั่งดูอยู่ข้างๆ
พอเห็นหลินกั๋วเฉียงเข็นจักรยานเข้ามา ท้ายรถมีของใหญ่โตมัดอยู่ หลินจิ้งถึงกับอึ้ง