สีหน้าของจ้าวจื้อจวินเปลี่ยนไปในทันที "พี่เขยสาม พวกเขา...พวกเขาก็ขายเปาเผาไส้เนื้อด้วยเหรอ? แล้วยังถูกกว่าเราอยู่ห้าเซนต์อีกหรือ?"
หลินกั๋วเฉียงไม่พูดอะไร ยืนอยู่หลังเตา มองไปยังร้านที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
ร้านนั้นไม่ใหญ่ แต่ทำเลดีมาก อยู่ตรงข้ามประตูโรงงานเครื่องจักรการเกษตรพอดี เยี่ยงกับวัดฝีมือกับร้านของเขาคนละฟากถนน
ที่หน้าร้านมีคนคนหนึ่งยืนอยู่ อายุประมาณสี่สิบเศษ รูปร่างเตี้ยอ้วน สวมชุดทำงานสีน้ำเงิน กำลังเรียกลูกค้าอยู่
คนนั้นเขารู้จัก
นามสกุลเฉียน ชื่อว่าเฉียนต้าโย่ง เดิมทีเป็นพ่อครัวในโรงแรมของรัฐประจำเมือง ต่อมาโรงแรมของรัฐไม่ค่อยดี เขาได้ยินว่าลาออกแล้ว คิดไม่ถึงว่ามาเปิดร้านอยู่ที่นี่
"พี่เขยสาม พี่พูดสักคำสิ!"
จ้าวจื้อจวินเริ่มร้อนใจ "พวกเขาขายสองเหมาเห้า ถูกกว่าเราห้าเซนต์! นี่มันแย่งลูกค้ากันชัดๆ นี่นา?"
"เห็นแล้ว" น้ำเสียงหลินกั๋วเฉียงเรียบเฉย "จะรีบร้อนไปทำไม?"
"ผมจะไม่ให้รีบร้อนได้ยังไง? ลูกค้าของเราถูกพวกเขาดึงไปหมด..."
หลินกั๋วเฉียงไม่สนใจเขา หันหลังไปเก็บข้าวของหลังเตา
เขาดูสงบมาก ซ้ำยังดูไม่รีบไม่ร้อนอีกต่างหาก
จ้าวจื้อจวินร้อนใจจนกระทืบเท้า วิ่งไปดูที่หน้าร้าน
เป็นอย่างที่คิด ลูกค้าประจำหลายคนที่เดิมเดินตรงมายังร้านอาหารกั๋วเฉียง พอเห็นร้านใหม่เปิดอยู่ฝั่งตรงข้าม ราคาก็ถูกกว่าห้าเซนต์ ต่างก็ลังเลเล็กน้อย แล้วเลี้ยวเข้าร้านเฉียนเจียเสี่ยวฉือแทน
"พี่เขยสาม พี่โจวก็ไปด้วย!"