“ไม่เป็นไร” อาหมานส่ายหน้า “ก็แค่...เฮ้อ ร้านของเฉียนต้าโย่งน่ะ ฝีมือไม่ไหวจริงๆ
เนื้อในเปาไส้เนื้อแห้งมาก น้ำซุปก็ไม่อร่อย เค็มจะแย่
เส้นบะหมี่ไม่ต้องพูดถึง ใส่ด่างเยอะไป กินแล้วขม
ถูกก็ถูก แต่ของถูกของไม่มีคุณภาพ”
จ้าวจื้อจวินกลั้นหัวเราะ ทำหน้าเคร่งขรึมแล้วพยักหน้า “งั้นอาทิตย์นี้กินอะไรมาบ้างล่ะ”
“ไม่ต้องพูดถึง” อาหมานโบกมือ “กินสามวันก็ทนไม่ไหวแล้ว ต้องไปกินร้านซาลาเปาแถวนั้นสองวัน วันนี้ทนไม่ไหวจริงๆ ร้านนายอร่อยที่สุด”
จ้าวจื้อจวินทนไม่ไหว หลุดหัวเราะออกมา
อาหมานกินเปาไส้เนื้อสองอัน ซดน้ำซุปในชามจนเกลี้ยง
เช็ดปาก ถอนหายใจอย่างพอใจ “ฝีมืออาจารย์หลินเข้ากับปากเราจริงๆ ต่อไปไม่วิ่งไปไหนไกลแล้ว จะกินที่ร้านนายนี่แหละ”
หลังจากอาหมานไป ลูกค้าประจำหลายคนก็ทยอยกลับมา
เหตุผลก็คล้ายๆ กัน
ของฝั่งตรงข้ามถูกก็จริง แต่รสชาติไม่อร่อย กินไม่กี่วันก็เบื่อ
“พี่เขยสาม บอกถูกต้องเลย!”
จ้าวจื้อจวินตื่นเต้นแทบกระโดด “อาหมานกลับมาแล้ว อาหลี่ก็กลับมาแล้ว แล้วก็พวกโรงงานเครื่องจักรการเกษตร กลับมาหมดเลย!”
หลินกั๋วเฉียงยิ้ม ไม่พูดอะไร ลงมือต้มบะหมี่ต่อ
หลังจากโปรโมชันจบลง ธุรกิจร้านเฉียนเจียเสี่ยวฉือก็ตกต่ำลงอย่างมาก
เฉียนต้าโย่งปรับราคากลับมาเท่าเดิม
เปาไส้เนื้อสามเหมา บะหมี่น้ำใสสี่เหมา เท่ากับของหลินกั๋วเฉียง
แต่ลูกค้าไม่ยอมรับ
ราคาเท่ากัน แต่รสชาติต่างกันคนละชั้น จะให้กินของนายได้ยังไง?
ร้านเฉียนเจียเสี่ยวฉือที่เคยมีคนต่อคิวทุกวัน ตอนนี้หน้าร้านเงียบเหงา ขายได้ไม่เท่าไรทั้งวัน