หลินกั๋วเฉียงเช็ดโต๊ะเสร็จ ก็เริ่มเช็ดกระจกต่อ
กระจกหน้าต่างที่เพิ่งติดตั้งใหม่มีฝุ่นเกาะเป็นชั้น เขาปีนขึ้นเก้าอี้ เช็ดทั้งด้านในและด้านนอกสองรอบ
เช็ดเสร็จก็ถอยหลังสองก้าวเพื่อดู กระจกใสจนเห็นเงาตัวเอง พอใจแล้วก็พยักหน้า
“พี่เขยสาม ดูสิฉันล้างสะอาดไหม?”
จ้าวจื้อจวินยกชามใบหนึ่งมาวางเรียงบนเตา
หลินกั๋วเฉียงหยิบชามขึ้นมาดูหนึ่งใบ ทั้งในและนอกชามสะอาดหมดจด ลูบแล้วไม่มีคราบมันแม้แต่น้อย
เขาพยักหน้า: “ไม่เลว ดีกว่าตอนเพิ่งมาครั้งแรกมากเลย”
จ้าวจื้อจวินหัวเราะคิกคัก ดึงผ้าพันคอขึ้นมาปิดใบหน้าครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงดวงตาที่ยิ้มเป็นประกาย
คนสองคนวุ่นวายกันมาทั้งเช้า จนเก็บร้านสะอาดเอี่ยมอ่อง
เตาถูกเช็ดจนเงาสะท้อนหน้าคนได้ หม้อ กระทะ ถ้วย ชาม ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ โต๊ะและเก้าอี้ถูกวางอย่างเรียบร้อย
หลินกั๋วเฉียงเดินไปดูแป้งและเครื่องปรุงในโกดังด้านหลัง
แป้งยังเหลือเกือบครึ่งถุง เครื่องปรุงก็พอใช้ มีเพียงเนื้อหมูเท่านั้นที่ต้องซื้อสดตอนเช้าพรุ่งนี้
“จื้อจวิน พรุ่งนี้เช้าแกมาเร็วหน่อย ช่วยไปซื้อเนื้อที่ตลาดให้ฉันหน่อย”
“ได้ ซื้อเท่าไหร่?”
“หมูสามชั้นยี่สิบจิน เนื้อขาหลังสิบจิน ไปแต่เช้า เลือกเอาดีๆ”
“รู้แล้ว”
จ้าวจื้อจวินพยักหน้า แล้วถามต่อ “พี่เขยสาม พรุ่งนี้เปิดร้าน นายคิดว่าลูกค้าจะเยอะเหมือนก่อนปีใหม่ไหม?”
“น่าจะพอๆ กัน”
หลินกั๋วเฉียงแขวนผ้ากันเปื้อนให้เรียบร้อย “ลูกค้าของเราเป็นประจำกันทั้งนั้น สิบกว่าวันไม่ได้กิน คงคิดถึงแน่ๆ”
จ้าวจื้อจวินเลียริมฝีปาก: “อย่าพูดถึงพวกเขาเลย แม้แต่ฉันเองก็คิดถึง