"พี่ใหญ่ เงินที่ใช้สร้างบ้านจะมากจะน้อยเป็นเรื่องของพี่ ส่วนหนี้สินต้องใช้คืนเป็นเรื่องธรรมดา"
หลินกั๋วเฉียงพูดอย่างไม่รีบร้อน "ถ้าพี่ไม่มีเงินจริงๆ ก็ได้ ใช้ของแทนก็ได้
ผมว่าจักรเย็บผ้าเครื่องนั้นของพี่ก็ใช้ได้ น่าจะราคาเจ็ดแปดสิบบาท เอามาใช้หนี้ก่อน ที่เหลือค่อยๆ ใช้ทีหลัง"
"กล้าดียังไง!" ตาหลินกั๋วเหว่ยเบิกกว้าง
"ผมมีอะไรที่ต้องกล้าล่ะ?"
หลินกั๋วเฉียงมองเขาอย่างไม่ยอมถอยแม้ครึ่งก้าว "พี่ใหญ่ ตอนแบ่งบ้านเราตกลงกันไว้แล้ว มีลายลักษณ์อักษรชัดเจน
ถ้าพี่ไม่ยอมรับ ก็ไปให้ทางอำเภอตัดสินกันได้
ให้คนในอำเภอเห็นว่าพี่ใหญ่อยู่บ้านอิฐ ใช้จักรเย็บผ้า แต่ไม่ยอมใช้หนี้เงินน้องชายสักบาท มันสมควรหรือไม่สมควร"
หน้าหลินกั๋วเหว่ยแดงก่ำ กำหมัดแน่นจนได้ยินเสียง
เขาคว้าท่อนไม้หนาเท่าแขนจากกองฟืน วิ่งตรงเข้ามาหาหลินกั๋วเฉียง!
"ข้าจะฆ่าแก คนเนรคุณ!"
หลินกั๋วเฉียงยืนนิ่ง มองหลินกั๋วเหว่ยพุ่งเข้ามาโดยไม่สะทกสะท้าน
เขาเคยเป็นทหาร เคยเรียนวิชาป้องกันตัว การเคลื่อนไหวแบบนี้ของหลินกั๋วเหว่ยในสายตาเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย
วินาทีที่ท่อนไม้ฟันลงมา เขาเบี่ยงตัวหลบ ท่อนไม้เฉียดไหล่เขากระแทกพื้น กระเด็นเป็นละอองหิมะ
หลินกั๋วเหว่ยออกแรงมากเกินไป ร่างเสียการทรงตัว เซถลาไปสองก้าว แล้วลื่นล้ม
"เฮ้ย!"
เขาก้าวเหยียบพื้นน้ำแข็ง ลื่นทั้งตัว ล้มไปข้างหลัง เอวกระแทกกับมุมกองฟืนเข้าอย่างจัง