หลินกั๋วเฉียงมองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง
“เหม่ยลี่ ผมไม่ได้คิดแบบนั้น แค่รู้จักนิสัยของหวังเชาดี กลัวว่าเธอแต่งไปแล้วจะลำบาก”
“พี่รู้ได้ยังไงว่าหนูจะลำบาก?”
หลินเหม่ยลี่ตาแดงขึ้น “พี่ไม่ใช่หวังเชา จะรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นคนแบบไหน?
ไปฟังคนอื่นพูดมั่วๆ มาทำไม ถึงมาทำลายการแต่งงานของหนู?”
“เหม่ยลี่…”
“พี่สอง หนูรู้ว่าพี่หวังดีกับหนู” น้ำตาของหลินเหม่ยลี่ไหลริน “แต่พี่ก็...ทำแบบนี้ไม่ได้นะ
บ้านของหวังเชาดี พ่อเขาเป็นหัวหน้า แม่เขาทำงานที่คณะกรรมการถนน บ้านมีห้องอิ้งห้าห้อง
หนูแต่งไป ก็เป็นคนเมืองแล้ว กินข้าวของหลวง ไม่ต้องไปคุ้ยดินหาข้าวกิน มันดีขนาดไหน?”
หลินกั๋วเฉียงมองเธอ แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกหมดแรง
ชาติที่แล้ว หลินเหม่ยลี่ก็พูดแบบนี้
“กินข้าวของหลวง” “เป็นคนเมือง” “ไม่ต้องทำนา”
ตอนแต่งงานไป เธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข รู้สึกว่าตัวเองหลุดพ้นจากความเป็นชาวนาแล้ว
แต่ตอนที่ถูกทำร้ายจนหัวแตกเลือดอาบ วิ่งกลับบ้าน เธอกลับพูดว่า...
“พี่สอง ถ้าตอนนั้นหนูฟังพี่ก็คงดี”
แต่คำพูดนี้ ต้องรออีกเกือบครึ่งปีกว่าจะได้ยิน
ตอนนี้ เธอพูดว่า “พี่มาทำลายการแต่งงานของหนูทำไม?”
“เหม่ยลี่” หลินกั๋วเฉียงสูดหายใจลึก พยายามทำเสียงให้นุ่มนวล “พี่ไม่ได้จะห้ามเธอ พี่แค่อยากถามเธออย่างเดียว เธออย่าเพิ่งรีบตกลงไปก่อนได้ไหม ไปสืบประวัติของหวังเชาที่ town ก่อน?
ถามคนงานเก่าๆ ที่โรงงานเครื่องจักรการเกษตร ถามคนที่ร้านสหกรณ์ ถามเพื่อนบ้านข้างเคียง
ถ้าสืบมาแล้วผลไม่เหมือนที่พี่พูด เธออยากแต่งยังไงก็แต่ง”