เดือนอ้ายวันที่ยี่สิบห้า ร้านอาหารกั๋วเฉียงปิดกิจการอย่างเป็นทางการ
ไม่ใช่เพราะขายไม่ดี แต่เป็นเพราะหลินกั๋วเฉียงสมัครใจปิดเอง
เขาติดกระดาษแดงไว้ที่หน้าร้าน เขียนไว้ว่า "หยุดตั้งแต่วันที่ยี่สิบห้าเดือนอ้ายถึงวันที่หกเดือนอ้าย เปิดวันที่เจ็ด ขออวยพรให้ชาวบ้านทุกท่านสุขสันต์วันปีใหม่"
จ้าวซู่เหมยรู้สึกเสียดายแทบแย่ "วันหนึ่งได้เป็นสิบ ๆ หยวนตั้งหลายสิบ เธอหยุดสิบกว่าวัน จะเสียเงินไปเท่าไหร่เนี่ย?"
หลินกั๋วเฉียงพูด "เงินหากินไม่หมดหรอก
เทศกาลปีใหม่แล้ว ต้องอยู่เป็นเพื่อนคนในครอบครัว"
"แล้วก็ไม่เห็นต้องหยุดนานขนาดนั้นเลย..."
"ซู่เหมย" หลินกั๋วเฉียงหันมามองเธอ "ปีก่อน ๆ ตอนปีใหม่ พวกเราแทบจะกินข้าวเย็นมื้อส่งท้ายปีแบบดี ๆ สักมื้อไม่ได้เลย
ปีนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ปีนี้เราจะอยู่ปีใหม่กันแบบดี ๆ"
จ้าวซู่เหมยไม่พูดอะไร น้ำตาคลอหน่วย แล้วหันไปเก็บข้าวของในร้าน
จ้าวจื้อจวินกำลังเช็ดโต๊ะอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินคำพูดนี้ มือก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เช็ดต่อ แต่หางตากลับยกยิ้มขึ้น
วันแรกที่หยุด หลินกั๋วเฉียงตื่นแต่เช้าตรู่
เขาไปที่ร้านสหกรณ์ในเมือง
"คุณสหาย มีจักรยานไหมครับ?"
พนักงานขายเป็นผู้ชายอายุประมาณสี่สิบ สวมแว่นสายตาสั้น เงยหน้าขึ้นมาจากหลังเคาน์เตอร์ มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "มี ยี่ห้อหย่งจิ้ว ราคาหนึ่งร้อยแปดสิบหยวน"