แบ่งที่ดินเสร็จ หลินกั๋วเฉียงก็กลับบ้านทันที
คืนนั้นเอง เขาปรึกษากับจ้าวซู่เหมยเรื่องหนึ่ง
“ซู่เหมย ฉันอยากซ่อมบ้านเราสักหน่อย”
จ้าวซู่เหมยกำลังเย็บพื้นรองเท้าอยู่ใต้แสงตะเกียง พอได้ยินดังนั้น เข็มในมือก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
“ซ่อมบ้าน? ต้องเสียเงินไม่น้อยเลยใช่ไหม?”
“ฉันคิดไว้แล้ว ขึ้นไปซ่อมหลังคา เปลี่ยนจันทันสักสองสามอัน แล้วฉาบปูนอีกชั้น รวมๆ แล้วประมาณร้อยกว่าบาท
รอยแตกตามกำแพงก็อุดให้เรียบร้อย เปลี่ยนหน้าต่างเป็นกระจก ไม่ต้องมาก สองบานก็พอ
รวมแล้วไม่เกินหนึ่งร้อยห้าสิบบาท”
จ้าวซู่เหมยขมวดคิ้ว รู้สึกเสียดายเงิน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
บ้านหลังนี้สมควรซ่อมจริงๆ นั่นแหละ
ฤดูหนาวปีที่แล้ว ลมตะวันตกเฉียงเหนือพัดเข้าตามรอยแตกกำแพง ตอนนั้นหลินเวยยังเล็กมาก หนาวจนร้องไห้ไม่หยุด
เธอเอาผ้าห่มมาอุดหน้าต่าง ทั้งห้องมืดทึบราวกับห้องใต้ดิน
“แล้ว...เงินที่เหลือล่ะ?” เธอถามอย่างระมัดระวัง
“เงินที่เหลือ ฉันมีแผนจะใช้อย่างอื่น”
หลินกั๋วเฉียงไม่ได้ลงรายละเอียด
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ไปซื้อวัสดุที่ตัวเมือง
จันทัน กระเบื้องยางมะตอย กระจก ปูนขาว ปูนซีเมนต์ สารพัดของจุกจิกบรรทุกมาเต็มรถเข็นคันหนึ่ง ยืมลาของชมรมผลิตมาลากกลับบ้าน
จ้าวซู่เหมยยืนอยู่ที่หน้าประตู มองดูวัสดุทั้งคันรถแล้วรู้สึกเสียดายจนปวดใจ
“กั๋วเฉียง นี่มันเท่าไหร่เนี่ย?”
“ไม่แพง ร้อยกว่าบาทเอง”
“ร้อยกว่าบาทยังไม่แพง? แบ่งบ้านกันมาได้แค่สามร้อยบาทเอง...”
“ซู่เหมย” หลินกั๋วเฉียงยกถุงปูนซีเมนต์ลงจากรถ ปัดฝุ่นบนมือออก “เงินมันเป็นแค่ของนอกกาย ใช้ไปแล้วก็หาใหม่ได้
เธอกับลูกๆ อยู่กันอย่างสบายใจ สำคัญที่สุดแล้ว”
จ้าวซู่เหมยไม่พูดอะไรอีก หันเข้าร้านไปรินน้ำต้มสุกเย็นๆ ให้เขาหนึ่งถ้วย