"แล้ว...แล้วเธอจะไปขายที่ไหนล่ะ?"
น้ำเสียงของจ้าวซู่เหมยเริ่มอ่อนลง เธอแม้จะกังวล แต่ก็เชื่อมั่นในตัวสามี
"ที่โรงงานเครื่องจักรการเกษตรในเมือง มีคนงานสามร้อยกว่าคน ตอนเที่ยงทุกคนทานข้าวกันที่โรงงาน
โรงอาหารของโรงงานอาหารไม่อร่อย พนักงานหลายคนไม่อยากทาน มักจะออกไปซื้อข้างนอก
ฉันไปสืบมาแล้ว ที่หนาประตูโรงงานไม่มีใครดูแล ตั้งแผงขายของได้เลย"
"แล้วเธอจะไปเมื่อไหร่?"
"พรุ่งนี้" หลินกั๋วเฉียงลุกขึ้นยืน "คืนนี้ฉันจะหมักแป้งและเคี่ยวเนื้อไว้ก่อน พรุ่งนี้เช้าตื่นมาค่อยทำขนมปัง"
เขาว่าทำก็ทำเลย
คืนนั้น จ้าวซู่เหมยพาลูกสองคนเข้านอนก่อน หลินกั๋วเฉียงคนเดียววุ่นวายอยู่ที่หน้าเตา
เขาหั่นหมูสามชั้นเป็นชิ้นใหญ่ ลวกน้ำเดือดเพื่อดับกลิ่นคาว จากนั้นใช้น้ำตาลกรวดเคี่ยวทำสีน้ำตาลไหม้ ใส่หมูลงไปผัดให้เข้ากับสี ใส่น้ำซีอิ๊ว เหล้าจีน โป๊ยกั๊ก อบเชย ใบกระวาน ขิง ต้นหอมใหญ่ สุดท้ายเติมน้ำ เคี่ยวด้วยไฟอ่อนๆ
เปลวไฟในเตาสว่างวาบเลียก้นหม้อ น้ำซุปในหม้อเดือดปุดๆ กลิ่นหอมกระจายไปทั่ว เต็มบ้านทั้งหลัง
จ้าวซู่เหมยพลิกตัวบนเตียงนอน สูดดมกลิ่นอย่างงัวเงีย "หอมจัง..."
หลินกั๋วเฉียงยิ้ม ลดไฟลงเล็กน้อย ปิดฝาหม้อ ให้เนื้อเคี่ยวไปเรื่อยๆ
จากนั้นเขาก็เริ่มนวดแป้ง
แป้งสำหรับทำขนมปังเนื้อต้องนวดให้แข็ง ต้องออกแรงนวด