ถึงตาหลินกั๋วต้งแล้ว
เขาพิงกรอบประตู ดับบุหรี่ที่ไม่รู้ว่าเป็นมวนที่เท่าไหร่ลง มุมปากยกยิ้มเย็น "พี่รอง เก่งจริงๆ นะ"
"เงินสามร้อยหยวนที่ใช้แต่งเมีย ฉันจะใช้คืน"
"แต่..." เขาเปลี่ยนท่าที ดูเหมือนหลินกั๋วเหว่ยทุกอย่าง "ตอนนี้ฉันไม่มีเงิน รอให้มีก่อนค่อยใช้คืน"
"ไม่ได้" หลินกั๋วเฉียงปฏิเสธทันที "น้องสาม นายพูดเองเมื่อกี้ ว่าไปหางานทำที่เมือง ได้เดือนละสี่สิบกว่า"
"งั้นนายส่งเดือนละยี่สิบบาท สิบห้าเดือนก็หมด"
หลินกั๋วต้งหน้านิ่วคิ้วขมวด
"พี่รอง ถึงขั้นนั้นเลยเหรอ ฉันเป็นน้องชายแท้ๆ ของพี่นะ..."
"น้องสาม นายก็พูดเองเมื่อกี้" หลินกั๋วเฉียงมองเขา "พี่น้องกัน ต้องคิดบัญชีกันให้ชัด"
หลินกั๋วต้งถูกคำพูดจนพูดไม่ออก จ้องหลินกั๋วเฉียงอย่างโกรธจัด สะบัดมือแล้วเดินกระแทกประตูออกไป
บานประตูดัง "ปัง" กระแทกเข้ากับผนัง แล้วเด้งกลับมา เกือบชนส้นเท้าเขา
...
ในห้องโถงเงียบสงบอีกครั้ง
หลินไห่จู้มองหลินกั๋วเฉียง แล้วมองหลินกั๋วเหว่ย ถอนหายใจยาวๆ
"เรื่องที่ดิน" เขาพูด "จับฉลาก"
"นาชลประทานห้า mu ที่แห้งแล้งสาม mu ที่ดินบางๆ สี่ mu แบ่งเป็นสามส่วน พวกสามพี่น้องจับฉลากกัน"
"ได้อะไรก็เอาอันนั้น อย่าโทษใคร"
"เรื่องเงินเก็บ..." เขาหยุดไปครู่ มองหลี่หงเสียแวบหนึ่ง
หลี่หงเสียหันหน้าไปทางอื่น ไม่มองเขา
"เงินเก็บในบ้าน ไม่ใช่แค่สามร้อย"
เสียงของหลินไห่จู้เบาลง เหมือนกำลังตัดสินใจอะไรยากลำบาก "รวมแล้วมีหนึ่งพันสองร้อยหยวน"