เช้าวันรุ่งขึ้น หลินกั๋วเฉียงปั่นจักรยานกลับไปที่บ้านเก่า
เขาไม่ได้พาจ้าวซู่เหมยมาด้วย และไม่ได้พาลูกๆ มาด้วย
ไปคนเดียว ปั่นไม่เร็ว
ลมเดือนเจียงยังหนาวเย็น ปะทะหน้าราวกับมีดบาด แต่พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว แสงอาทิตย์ทอดลงบนหลังให้ความรู้สึกอบอุ่น
พอถึงบ้านเก่า ในลานบ้านมีจักรยานสองคันจอดอยู่แล้ว
หลินกั๋วเฉียงจอดจักรยานให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้าไปในลานบ้าน
ในห้องโถงนั่งคนเต็มไปหมด
หลินไห่จู้นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือถือแก้วชาเคลือบ
หลี่หงเสียนั่งอยู่ข้างๆ เขา สวมเสื้อกันหนาวสีน้ำเงินเข้มตัวใหม่ ผมหวีเป็นมันเงา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเธอเห็นหลินกั๋วเฉียงเดินเข้ามา รอยยิ้มหุบลงเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มออกมาอีกครั้ง
หลินกั๋วเหว่ยที่นั่งอยู่ทางซ้าย ก้มหน้านิ้วมือกำไปมา ข้างๆ กันโจวกุ้ยฟางนั่งสีหน้าเคร่งเครียด ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
หลินกั๋วต้งพิงอยู่ที่วงกบประตูสูบบุหรี่ ควันลอยตลบ ตาเรียวหรี่ลง มองไม่รู้ว่ามองอะไรอยู่
เสวีชิงชิงนั่งอยู่ที่มุมห้อง มือถักเสื้อไหมพรม เข็มถักวิ่งเร็วมาก ใบหน้าไร้ความรู้สึกใดๆ
หลินเหม่ยลี่นั่งอยู่ที่ขอบเตียง สวมเสื้อกันหนาวสีชมพูตัวใหม่ ผมถักเป็นเปียสองข้าง ปลายเปียผูกเชือกถักผมสีแดง ใบหน้าทาแป้ง ริมฝีปากแต้มลิปสติกเล็กน้อย
เธอก้มหน้า มือกำผ้าเช็ดหน้าไว้ ใบหน้าแดงเรื่อ มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ