“แม่ ผมไม่ได้หมายความว่าไม่อยากออกเงิน”
หลินกั๋วเฉียงยืนขึ้น มองหลี่หงเสีย สายตาสงบนิ่งจนคนดูแล้วขนลุก “ผมแค่คิดว่า ต่อให้ออกเงินไปก็เท่านั้น”
คนอย่างหวังเชา ผมรู้ดีกว่าใคร เหม่ยลี่แต่งไป ปีเดียวต้องมีปัญหาแน่
ถึงตอนนั้น ขนเฟอร์นิเจอร์กลับไม่ได้ เงินก็ทิ้งลงน้ำเปล่า”
“เธอ...เธอแช่งน้องสาวตัวเองเหรอ?!”
หลินเหม่ยลี่ลุกขึ้นจากขอบเตียง หน้าแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า “พี่สอง เธอมีสิทธิ์อะไรพูดแบบนั้น!? เธอมีสิทธิ์อะไรแช่งฉัน!?
ฉันจะแต่งงานดีหรือไม่ดี มันเกี่ยวกับเธอตรงไหน?!”
“เหม่ยลี่ พี่ไม่ได้แช่งหนู”
หลินกั๋วเฉียงหันไปหาเธอ น้ำเสียงอ่อนลงบ้าง แต่ยังหนักแน่น “พี่หวังดีกับหนู ฟังพี่สักครั้ง ไปสืบประวัติของหวังเชาคนนั้นอีกที...”
“ฉันไม่ฟัง!” หลินเหม่ยลี่เอามือปิดหู น้ำตาไหลร่วง “เธอก็แค่อยากเห็นฉันแย่! เธอก็แค่อิจฉาที่ฉันจะได้แต่งเข้าเมือง เหนือกว่าเธอ เธอเลยไม่สบายใจ!
พี่สอง ฉันเคยคิดว่าเธอดีกับฉัน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว เธอมันเห็นแก่ตัว!”
เห็นแก่ตัว
สองคำนี้เหมือนมีดกรีดเข้าไปกลางอกหลินกั๋วเฉียง
แต่เขาไม่หลบ ไม่แก้ตัว
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองหลินเหม่ยลี่
สาวอายุสิบเก้า สวมเสื้อกันหนาวสีชมพูตัวใหม่ ผมถักเชือกสีแดง ใบหน้าแต้มแป้ง
เธอคิดว่าเธอจะได้แต่งเข้าเมือง คิดว่าตั้งแต่นี้ไปเธอจะเป็นคนเมือง คิดว่าเธอจะได้เริ่มต้นชีวิตที่ดี
เธอไม่รู้ว่า ผู้ชายที่ชื่อหวังเชาคนนั้น จะชกฟันหน้าของเธอหักหนึ่งซี่ในปีเดียว จะหักแขนเธอสามครั้งในปีเดียว