“ซู่เหมย” หลินกั๋วเฉียงจับมือภรรยาไว้ “ฟังฉันนะ พ่อแม่เธอปฏิบัติกับเธอยังไง เธอก็รู้ดี
ตอนที่เธอแต่งงานกับฉัน พวกท่านไม่ได้ขัดขวาง ไม่ได้เรียกร้องสินสอดแพงๆ กลับกันยังออกสินสอดช่วยเหลืออีก
หลายปีมานี้ชีวิตเราไม่ดี ท่านก็ไม่เคยละเลย ช่วยเหลือเราเสมอมา บุญคุณนี้ ต้องตอบแทน”
จ้าวซู่เหมยเงียบไป
สามีพูดไม่ผิด
พ่อแม่ของเธอดีกับเธอจริง ตอนแต่งงานกับหลินกั๋วเฉียง ทุกคนในบ้านคัดค้าน
มีเพียงพ่อของเธอที่พูดว่า “กั๋วเฉียงเป็นเด็กซื่อตรง และเป็นทหาร จะไม่ทำให้ลูกลำบากแน่นอน”
ถึงแม้คำพูดนี้จะพิสูจน์ในภายหลังว่าเป็นเรื่องตลก... ความลำบากที่เธอได้รับไม่ได้น้อยเลย
แต่ความตั้งใจของพ่อเธอดี
“อีกอย่าง” หลินกั๋วเฉียงยิ้ม “ตอนนี้ฉันหาเงินได้มากขึ้น ห้าสิบหกสิบบาทไม่ใช่เรื่องใหญ่ เธออย่าเสียดายเลย”
จ้าวซู่เหมยกัดริมฝีปาก แล้วพยักหน้าในที่สุด
วันที่ยี่สิบตุลาคม หลินกั๋วเฉียงตื่นแต่เช้าตรู่
เขาจัดการเรื่องร้านเรียบร้อย
คืนก่อนหน้านั้น เขาตุ๋นเนื้อเพิ่มอีกมาก ให้จ้าวจื้อหย่ง ลูกพี่ลูกน้องของจ้าวซู่เหมย ช่วยดูแลร้านครึ่งวัน
จ้าวจื้อหย่งอายุสิบเจ็ด เรียนอยู่มัธยมปลายที่เมือง วันหยุดสุดสัปดาห์ก็ว่าง หลินกั๋วเฉียงให้เงินเขาสองบาท ให้ช่วยดูแลร้าน
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด
เสื้อคลุมผ้าคาร์กี้สีน้ำเงินตัวหนึ่ง ที่จ้าวซู่เหมยเย็บจากเศษผ้าที่เหลือหลังแบ่งบ้าน
ถึงจะไม่ใช่ตัวใหม่ แต่รีดเรียบกริบ ดูภูมิฐาน
จ้าวซู่เหมยสวมเสื้อกันหนาวตัวใหม่ หวีผมเรียบลื่น รวบเปียสองข้าง เกล้าขึ้นด้านหลัง หนีบด้วยกิ๊บที่ซื้อมาใหม่