"พี่เขยไม่เชื่อก็แล้วไปเถอะ" หลินกั๋วเฉียงยิ้มบางๆ ไม่ได้โต้เถียงอะไร
ซุนเจี้ยนหมินวางถ้วยชาลง เลื่อนแว่นตาบนดั้งจมูก พูดช้าๆ อย่างพิจารณา "กั๋วเฉียง ฉันได้ยินว่าแกกับทางบ้านแบ่งบ้านกันแล้ว? ยังจะไปแย่งสมบัติกับพี่ชายคนโตกับน้องชายคนเล็กอีกเหรอ?"
คำถามนี้ถามตรงไปตรงมา น้ำเสียงแฝงไปด้วยการจับผิดว่าคนขยันทำงานอย่างแกเปลี่ยนไปได้ยังไง
"ไม่ได้แย่ง ขอแค่ความเป็นธรรม"
หลินกั๋วเฉียงน้ำเสียงนิ่งๆ "แบ่งสมบัติระหว่างพี่น้อง ควรจะเท่าเทียมกัน จะเหลื่อมล้ำกันไม่ได้"
"ความเป็นธรรม?" หลิวเซิ่งลี่หัวเราะ เสียงหัวเราะแฝงความเสียดแทง "กั๋วเฉียง เมื่อก่อนแกไม่ใช่แบบนี้นี่นา
เมื่อก่อนให้ทำอะไรก็ทำ ให้จ่ายอะไรก็จ่าย เป็นคนง่ายๆ แค่นี้
ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้วเหรอ? ซู่เหมยสอนแกมาหรือเปล่า?"
จ้าวซู่เหมยหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที กำลังจะเอ่ยปาก หลินกั๋วเฉียงก็กดมือเธอไว้
"พี่เขย ไม่มีใครสอนผม ผมคิดได้เองล่ะ"
เขามองหลิวเซิ่งลี่ อย่างไม่ลดทิฐิและไม่ถือตัว "เมื่อก่อนผมซื่อเกินไป อะไรก็ยอม อะไรก็ให้ สุดท้ายครอบครัวตัวเองก็อยู่กันไม่เป็นสุข
ตอนนี้ผมเรียนรู้แล้ว อะไรที่เป็นของผม ผมไม่ยอมถอยแม้ก้าวเดียว
อะไรที่ไม่ใช่หน้าที่ผม จะไม่จ่ายแม้แต่สตางค์เดียว"
รอยยิ้มของหลิวเซิ่งลี่ชะงักไปเล็กน้อย
แววตาประหลาดใจวาบผ่านหลังเลนส์แว่นของซุนเจี้ยนหมิน