หลี่หงเสียยกจานสุดท้ายออกมาจากครัว เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน แล้วนั่งลงพร้อมรอยยิ้ม
"ท่านผู้อำนวยการหวัง อาหารบ้านๆ แบบนี้ อย่าได้รังเกียจเลยนะคะ"
"ไหนๆ ก็ไหนๆ ดูแล้วก็จัดว่าเยอะมาก" ท่านผู้อำนวยการหวังพูดอย่างสุภาพ แต่ตะเกียบยกขึ้นมาแล้ว
ดื่มไปหลายรอบ กินไปหลายอย่าง ท่านผู้อำนวยการหวังวางตะเกียบลง เช็ดปาก กระแอม แล้วเข้าสู่เรื่องหลัก
"พี่ใหญ่หลิน พี่สะใภ้ วันนี้ที่มาที่นี่ ก็เพื่อเรื่องเดียว"
เขาหยุดไปครู่ แล้วกวาดสายตามองคนบนโต๊ะ ใบหน้าเผยรอยยิ้มแห่งความมั่นใจ
"ลูกชายผม หวังเชา ปีนี้ยี่สิบหกแล้ว
เมื่อไม่กี่วันก่อน ไปเห็นเหม่ยลี่ของพวกพี่เข้าบนถนน พอตาโดนเข้าปุ๊บก็ติดใจเลย
กลับมาบอกผมว่า ไม่แต่งนางไม่ได้
ผมกับแม่ของมันปรึกษากันแล้ว เห็นว่าบ้านสองตระกูลก็เหมาะสมกันดี เลยฝากแม่สื่อมา ทีนี้ก็มาสู่ขอเลย"
บนโต๊ะเงียบไปชั่วขณะ
รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่หงเสียเบ่งบาน แต่ปากยังถ่อมตัว "อุ๊ย ท่านผู้อำนวยการหวัง ลูกชายท่าน หวังเชา อุปนิสัยดีขนาดนั้น ส่วนเหม่ยลี่ของเราก็แค่เด็กสาวบ้านนอก จะไปสูงส่งพอคู่ควรกับเขาได้อย่างไรกัน"
"พี่สะใภ้พูดเล่นไปได้" ท่านผู้อำนวยการหวังโบกมือ "เหม่ยลี่คนนี้ ผมเห็นแล้วก็ชอบ หน้าตาก็ดี อุปนิสัยก็ดี
หวังเชาของผม แม้ฐานะจะธรรมดา แต่เป็นคนซื่อตรง มีหลักการ แน่นอนว่าจะไม่ทำให้เหม่ยลี่ลำบากใจแน่"
ซื่อตรง มีหลักการ
สี่คำนี้ลอดเข้าหูหลินกั๋วเฉียง เหมือนเข็มทิ่ม