วันที่สามเดือนสิบสอง หลินไห่จู้ฝากคนมาบอกว่า วันหกเดือนสิบสองที่บ้านมีธุระ ให้ลูกทุกคนกลับบ้านเก่า
คนที่มาฝากข่าวคือลุงหลี่ ชาวบ้านในหมู่บ้าน เป็นเพื่อนเก่าแก่กับหลินไห่จู้หลายสิบปี
เขาบอกปัดมาที่ร้าน นั่งบนม้านั่งกินน้ำซุปบะหมี่หนึ่งชาม แล้วเช็ดปากพูดว่า “กั๋วเฉียง พ่อแกบอกว่า วันหกต้องกลับไปให้ได้ มีเรื่องใหญ่จะปรึกษากัน
พี่ใหญ่กับน้องสามแกก็ได้รับแจ้งแล้ว ทั้งครอบครัวต้องกลับ”
“เรื่องอะไรใหญ่ขนาดนั้น?” หลินกั๋วเฉียงถาม
ลุงหลี่ส่ายหัว “พ่อแกไม่ได้บอก แต่ดูท่าทางเขาแล้ว เหมือนเป็นเรื่องดี
ยิ้มแก้มแทบปริ ปากแทบหุบไม่ลง”
หลินกั๋วเฉียงรู้สึกใจสั่นวูบ
เรื่องดี?
ชาติที่แล้ว เดือนสิบสองมี “เรื่องดี” อยู่เรื่องหนึ่งจริงๆ
มีคนมาสู่ขอหลินเหม่ยลี่ ฝ่ายชายนามสกุลหวัง เป็นคนมีหน้ามีตาในเมือง
ตอนนั้นหลี่หงเสียดีใจจนแทบบ้า คิดว่าลูกสาวได้แต่งเข้าบ้านที่ดี แล้วก็อวดอ้างให้ใครต่อใครฟังว่าลูกเขยรวยและมีอำนาจ
หลินเหม่ยลี่เองก็พอใจ ตอนแต่งงานก็อลังการ ใส่ชุดแดงสด มีข้าวของเครื่องใช้ติดตัวไปหลายอย่าง
แล้วผลลัพธ์ล่ะ?
แต่งไปไม่ถึงปี หลินเหม่ยลี่ก็ถูกทำร้ายจนต้องหนีกลับบ้าน หน้าดำเขียว แขนเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ
หวังเชาพอเมาก็ตี ไม่เมาก็ตี พอตีเสร็จก็คุกเข่าขอโทษ พอขอโทษเสร็จก็ตีอีก
ตอนนั้นหลินกั๋วเฉียงออกหน้าแทนน้องสาว หาเรื่องถึงบ้านหวังเชา ต่อยฟันหน้าหายไปสองซี่ บังคับให้เซ็นใบหย่า