หลี่หงเสียส่งเสียงหึใส่หนึ่งที แล้วกระแทกประตูเดินออกไป
บานประตูดังปังกระแทกเข้ากับกรอบ สะเทือนจนฝุ่นตามผนังร่วงหล่นลงมา
ภายในห้องเงียบสงัดลง
จ้าวซู่เหมยยืนอยู่ข้างเตียง กอดหลินเวยไว้ในอ้อมแขน จ้องมองหลินกั๋วเฉียงไม่กะพริบตา
ลูกสาวคนโตหลินจิ้งถือชามอยู่ ปลายช้อนยังคาปาก สีหน้าเลิกลั่กมองพ่อแม่
หลินกั๋วเฉียงวางตะหลิวลง หันกลับมามองจ้าวซู่เหมย
จ้าวซู่เหมยตาแดงก่ำ
"กั๋วเฉียง..."
เสียงเธอสั่นเครือ "วันนี้...วันนี้นายเป็นอะไรไป? เมื่อก่อนนายไม่เคยกล้าพูดกับแม่แบบนี้มาก่อน..."
หลินกั๋วเฉียงเดินเข้าไป รับหลินเวยมาจากอ้อมแขนเธอ อุ้มไว้อย่างทะนุถนอม
เด็กน้อยวัยขวบปีตัวนุ่มนิ่ม ลืมตากลมโตสีดำขลับมองเขา พร้อมส่งเสียง"อ้า ๆ"สองครั้ง แล้วยื่นมือเล็ก ๆ ไปจับจมูกของเขา
หลินกั๋วเฉียงก้มหน้ามองลูกสาว รู้สึกจุกที่คอ
ในชาติก่อน ลูกสาวคนนี้ถูกแม่ของเขาตัดสินใจยกให้อ้วนหวัง ต้องทนรับความอยุติธรรมมามากมาย
ส่วนเขาที่เป็นพ่อ แทนที่จะปกป้องลูก กลับยอมจำนนเพราะหลี่หงเสียเอาแต่ขู่จะฆ่าตัวตาย ในที่สุดก็ต้องยอมตามใจ
"ซู่เหมย" เขาเงยหน้าขึ้นมองจ้าวซู่เหมย พูดทีละคำ "ตั้งแต่วันนี้ไป ของของครอบครัวเรา ฉันจะไม่ให้ใครทั้งนั้น"
"ใครก็อย่าหวังจะเอาเงินสักแดง หรือข้าวสักเม็ดจากครอบครัวเราไปได้"
น้ำตาของจ้าวซู่เหมยไหลร่วงลงมาทันที
เธอรอคอยคำพูดนี้มานับปีไม่ถ้วน
ตั้งแต่วันแรกที่แต่งงานกับเขา เธอก็เห็นเขาถูกคนในครอบครัวปฏิบัติเหมือนวัวเหมือนควาย