"เหม่ยลี่ ไม่ต้องพูดแล้ว" หลินกั๋วเฉียงหัวเราะเย็น "ดูคนรอบตัวนายสิ พวกเขามาดูฉันหรือ มาดูร้านของฉันต่างหาก"
"พวกเขาอยากรู้ว่าฉันหาเงินได้เท่าไหร่ จะได้กะโขกเอาเพิ่มจากฉันได้อีกหรือเปล่า"
"หลินกั๋วเฉียง นายพูดขี้แพ้!"
หลินกั๋วเหว่ยโกรธจัด เดินอ้อมโต๊ะพล่านเข้ามา ยื่นมือจะกระชากคอเสื้อเขา
หลินกั๋วเฉียงไม่หลบ ไม่ถอย ยืนนิ่ง จ้องหน้าหลินกั๋วเหว่ยตรงๆ
"พี่ใหญ่ จะลงมือหรือ"
มือของหลินกั๋วเหว่ยหยุดค้างกลางอากาศ
เขาเห็นแววตาของหลินกั๋วเฉียง
ไม่ใช่ความกลัว ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นบางอย่างที่คมกริบราวกับคมมีด
แววตานั้นบอกเขาว่า ถ้านายกล้าลงมือ ฉันก็กล้าตอบโต้
และฉันจะไม่ยอมให้นายได้เปรียบเด็ดขาด
มือของหลินกั๋วเหว่ยค่อยๆ วางลง
เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขารู้ดี
น้องชายคนนี้ ไม่ใช่คนซื่อๆ ที่ใครจะรังแกได้ตามใจชอบอีกต่อไปแล้ว
"พวกคุณกลับไปเถอะ"
หลินกั๋วเฉียงหันหลัง เดินกลับไปหลังเตา หยิบตะหลิวขึ้นมาใหม่ "วันนี้มื้อนี้ฉันเลี้ยง พรุ่งนี้ถ้ามาอีก จ่ายตามราคา
ยกเว้นพ่อแม่ ใครมาก็เหมือนกัน"
"หลินกั๋วเฉียง นาย..." หลี่หงเสียยังอยากพูดอะไรอีก
"แม่" หลินกั๋วเฉียงขัดขึ้น เสียงของเขาจู่ๆ ก็ทุ้มลง ทุ้มราวกับเสียงฟ้าร้องอู้อี้ที่ก้องออกมาจากกลางอก "แม่ไม่ต้องพูดแล้ว วันนี้ฉันขอพูดไว้ตรงนี้
ต่อจากนี้ใครจะคิดเกาะฉันดูดเลือด ก็อย่าหวังเลย"
"ผมกับซู่เหมยตื่นเช้านอนดึก อุ้มลูกหาเงินหาทองอย่างลำบาก ไม่ใช่เพื่อเลี้ยงพวกเลือดทากพวกนี้"