“จื้อจวิน ไปรินน้ำให้พวกเขาหน่อย”
หลินกั๋วเฉียงพูดพลางหันกลับไปที่เตา
จ้าวจื้อจวินรินน้ำห้าถ้วยส่งไปให้ หลี่หงเสียรับมาดื่มหนึ่งอึก แล้วขมวดคิ้ว: “น้ำเปล่าน่ะเหรอ? ไม่มีชา?”
“แม่ นี่คือร้านอาหารเล็ก ๆ ไม่ใช่โรงน้ำชา”
หลินกั๋วเฉียงตอบโดยไม่หันกลับมา
สีหน้าหลี่หงเสียไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
หลินกั๋วต้งเริ่มมองเมนูบนผนัง: “โร่วเจียโมสามเหมา ไข่ตุ๋นเครื่องเทศหนึ่งเหมาเหมียน... บะหมี่เปรี้ยวกับหมูเส้นสี่เหมา... พี่รอง ราคาเธอไม่เบาเลยนะ”
“ราคาตลาด ยุติธรรมทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่”
หลินกั๋วเฉียงยุ่งอยู่หน้าเตา น้ำเสียงเรียบเฉย
“เอ่อ...” โจวกุ้ยฟางเอ่ยปาก ใบหน้าเจือรอยยิ้มปลอม ๆ “กั๋วเฉียงเอ๊ย เรามาแต่ไกล น้องชายแบบเธอ ควรเลี้ยงข้าวเราสักมื้อหน่อยไหม?”
มาแล้ว
ตะหลิวในมือหลินกั๋วเฉียงหยุดเล็กน้อย แล้วก็พลิกผัดต่อ
“พี่สะใภ้ อยากกินอะไรล่ะ?”
“อ๊าย ตามสบาย เธอทำอะไรก็ได้”
โจวกุ้ยฟางยิ้มจนตาหยี “ยังไงเธอก็เปิดร้าน ต้นทุนต่ำ ข้าวมื้อหนึ่งไม่กี่สตางค์หรอก”
หลินกั๋วเฉียงไม่พูดอะไร ผัดกับข้าวต่อไป
จ้าวซู่เหมยยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ หน้าซีดเล็กน้อย
นางมองหลินกั๋วเฉียง แล้วมองคนทั้งโต๊ะ ริมฝีปากขยับ อยากพูดอะไร แต่ก็กลืนกลับลงไป
จ้าวจื้อจวินยืนอยู่ข้าง ๆ พึมพำเบา ๆ: “หน้าด้านจริง ๆ”
จ้าวซู่เหมยถลึงตาใส่น้องชาย เขาก็หุบปากทันที