หนึ่งร้อยแปดสิบหยวน
หลินกั๋วเฉียงมีเงินจำนวนนี้อยู่ในมือ
เดือนที่แล้วหาได้สองร้อยกว่า หารวมกับเงินที่เหลือจากการแบ่งบ้าน รวมๆ กันแล้วก็พอจะเอามาใช้ได้
แต่เขาไม่อยากทุ่มเงินทั้งหมดไปกับค่าเช่า ยังต้องเหลือเงินทุนหมุนเวียนไว้ใช้ด้วย
“ผู้อำนวยการม้า ผมขอจ่ายสามเดือนก่อนได้ไหมครับ”
“สามเดือน?” ผู้อำนวยการม้าส่ายหน้า “ไม่ได้ อย่างน้อยก็ครึ่งปี ถ้าเอามาไม่ไหวก็แล้วไปเถอะ ข้างหลังยังมีคนรออยู่อีก”
หลินกั๋วเฉียงไม่ได้พูดอะไรอีก กล่าวขอบคุณแล้วก็จากไป
แต่เขาไม่ได้ยอมแพ้
เขาสืบถามมาแล้ว รู้ว่าผู้อำนวยการม้ามีนิสัยอย่างหนึ่ง... ชอบได้ของเล็กๆ น้อยๆ
เขาเป็นรองผู้อำนวยการร้านสหกรณ์ มือมีอำนาจเล็กๆ น้อยๆ ปกติก็รับผลประโยชน์จากคนอื่นไม่น้อย
และภรรยาเขาสุขภาพไม่ดี ต้องกินยาเป็นประจำทุกปี ค่าใช้จ่ายในบ้านสูง ค่าเช่าร้านนี้จึงเป็นแหล่งรายได้สำคัญของเขา
วันรุ่งขึ้น หลินกั๋วเฉียงไปอีกครั้ง
ครั้งนี้เขานำโร่วเจียโมสิบชิ้นกับกล่องข้าวที่ใส่เนื้อตุ๋นมา ห่อด้วยกระดาษน้ำมัน วางไว้ตรงหน้าผู้อำนวยการม้า
“ผู้อำนวยการม้า เชิญลองชิมครับ นี่ผมทำเอง”
ตอนแรกผู้อำนวยการม้าไม่อยากกินเท่าไหร่ แต่กลิ่นหอมลอยเข้าจมูก อดใจไม่ไหวหยิบมาชิ้นหนึ่งกัดเข้าไป
เคี้ยวไปสองที ดวงตาก็เป็นประกาย
“อือ? รสชาตินี้ดีไม่เบา!”
“ถ้าท่านชอบ ต่อไปผมจะส่งมาให้ทุกสัปดาห์ครับ”
ผู้อำนวยการม้ากินหมดชิ้นหนึ่งในสองสามคำ หยิบชิ้นที่สองขึ้นมา แล้วพูดเสียงอู้อี้ไม่ชัดว่า “ฝีมือแกใช้ได้จริงๆ เปิดร้านแล้ว ธุรกิจต้องดีแน่นอน”
“เพราะงั้นก็ต้องรบกวนผู้อำนวยการม้าช่วยผ่อนผันหน่อยครับ