หลี่หงเสียถูกเขาพูดจนจนมุม ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาแดงก่ำ
ไม่รู้ว่าโกรธหรืออับอายกันแน่
"แก...แกเด็กไม่รู้จักบุญคุณคน..." นางพึมพำ น้ำเสียงไร้ซึ่งความมั่นใจแล้ว
"แม่ครับ ผมจะกตัญญูหรือไม่ ไม่ได้วัดกันที่เงิน"
หลินกั๋วเฉียงสูดหายใจลึก คลายน้ำเสียงลง "ท่านกับพ่อแก่แล้ว สิ่งที่ควรตอบแทนท่าน ผมจะไม่ขาดสักอย่าง
แต่เรื่องของพี่ใหญ่กับน้องสาม ผมขอแม่อย่ามาหาผมอีกเลย
พวกเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องของตัวเองต้องจัดการเอง"
"ถ้าแม่ต้องการอะไร กินก็ดี ใส่ก็ดี ใช้ก็ดี บอกผมได้เลย ผมทำให้ได้จะทำให้
แต่เรื่องช่วยพี่ใหญ่ช่วยน้องสาม ไม่ต้องพูดถึง"
หลี่หงเสียนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เล็กๆ นานเท่านานก็ไม่ขยับ
นางจ้องมองหลินกั๋วเฉียงด้วยความเคืองแค้นปนอับอาย
ลูกชายคนรองของนาง เปลี่ยนไปจริงๆ
เหมือนก้อนดินที่ถูกคนเหยียบย่ำมาหลายปี จู่ๆ ก็ถูกเผากลายเป็นอิฐ
ยังเป็นก้อนดินก้อนนั้นแหละ แต่ไม่มีใครเหยียบมันลงได้อีกแล้ว
"ได้" หลี่หงเสียลุกขึ้น ตบกางเกงเบาๆ เสียงแหบพร่า "แกโตแล้ว ปีกแข็งแล้ว แม่สั่งแกไม่ได้แล้ว"
หลังจากหลี่หงเสียจากไป เจ้าจ้าวซู่เหมยก็ออกมาจากในบ้าน มาอยู่ข้างกายหลินกั๋วเฉียง ค่อยๆ จับมือเขาไว้