เหล่าคนงานทยอยกันเดินเข้ามา
ตอนแรก ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา
ทุกคนคุ้นเคยกับการซื้อซาลาเปากับปาท่องโก๋ ต่างก็ไม่ค่อยไว้ใจแผงใหม่เท่าไรนัก
หลินกั๋วเฉียงไม่รีบร้อน
เขาเปิดฝากล่องออกจนสุด ให้กลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกไปไกลยิ่งขึ้น
จากนั้นเขาก็หยิบโร่วเจียโมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง รองด้วยกระดาษน้ำมัน แล้วยืนอยู่หลังกล่อง ไม่ได้ร้องเรียกขาย แค่นิ่งเงียบยืนอยู่ตรงนั้น
แต่ตำแหน่งที่เขายืนนั้นช่างเลือกเสียจริง
ตรงข้ามกับประตูโรงงานพอดี คนงานจะเข้าหน้าต้องเดินผ่านหน้าเขาเสมอ
คนแรกที่หยุดคือชายวัยกลางคน สวมชุดทำงานสีน้ำเงิน หมวกเปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง
เขาสูดกลิ่นเข้าไปทีหนึ่ง แล้วยื่นหน้าเข้ามามอง "โร่วเจียโม? มาใหม่เหรอ?"
"ใช่ครับ พี่ลองชิมดูไหมครับ?"
"เท่าไหร่?"
"สามเหมา"
ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วควักเงินสามเหมาส่งให้ รับโร่วเจียโมมาชิ้นหนึ่ง กัดเข้าไปคำใหญ่
เขาเคี้ยวอยู่สองสามที ก้าวเท้าก็หยุดชะงัก
"เฮ้ย" เขาก้มลงมองแซนด์วิชในมือ "เนื้อนายตุ๋นได้ดีจริงๆ นี่ ดีกว่าของโรงอาหารเป็นร้อยเท่า"
"พี่ชอบก็ดีแล้วครับ"
"ขออีกชิ้น!" ชายคนนั้นควักเงินสามเหมาออกมาอีก "ฉันจะเอาเข้าไปกินตอนเที่ยง"
หลินกั๋วเฉียงรับเงินมา แล้วยื่นอีกชิ้นให้
หลังจากลูกค้าคนแรกเดินจากไป ธุรกิจก็เริ่มเข้าที่
คนงานมักจะมาอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม พอคนหนึ่งซื้อ คนข้างๆ ก็จะอดสงสัยไม่ได้ เข้ามาถามไถ่สองสามประโยค
พอได้กลิ่นหอม สิบคนก็เก้าคนจะยอมควักเงินซื้อ
โร่วเจียโมของหลินกั๋วเฉียงชิ้นใหญ่ เนื้อเยอะ รสชาติดี