"กั๋วเฉียง" จ้าวซู่เหมยกินเนื้อชิ้นสุดท้ายหมด วางตะเกียบลง ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม "พรุ่งนี้แกจะไปอีกไหม?"
"ไปสิ พรุ่งนี้ทำเพิ่มอีกยี่สิบ อัน ขายเจ็ดสิบอัน"
"แล้วคนเดียวแกไหวเหรอ?"
"ไหวสิ นวดแป้ง ต้มเนื้อ ปิ้งขนมปัง ล้วนเป็นงานที่ชำนาญแล้ว"
จ้าวซู่เหมยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "งั้น... ให้ฉันช่วยแกไหม?"
หลินกั๋วเฉียงมองนางด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
"แกอยู่บ้านเลี้ยงลูก จะมาช่วยฉันได้ยังไง?"
"ฉันช่วยแกนวดแป้ง ปิ้งขนมปังได้นะ ดูสิ" นางยื่นมือออกมา "มือฉันแม้จะซื่อๆ แต่การนวดแป้งยังพอทำได้
ส่วนเด็กๆ จิ่งจิ่งสามขวบแล้ว เล่นในลานบ้านเองได้ ส่วนเวยเวยฉันอุ้มหลัง ไม่ขัดงานหรอก"
หลินกั๋วเฉียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า "ไม่ได้ เหนื่อยเกินไป
แกอยู่บ้านเลี้ยงลูกให้ดีก็พอ เรื่องข้างนอกฉันจัดการเอง"
"ฉันไม่กลัวเหนื่อย" เสียงของจ้าวซู่เหมยเบา แต่หนักแน่น "กั๋วเฉียง ฉันไม่อยากนั่งรออยู่แต่ในบ้าน ฉันอยากช่วยแก
เราช่วยกันทำ ชีวิตถึงจะดีขึ้นได้"
หลินกั๋วเฉียงมองนาง นานมาก
ใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดอันมืดสลัว ดวงตาของนางเป็นประกาย ราวกับองุ่นดำสองลูกที่แช่น้ำ
ในดวงตาคู่นั้นมีแสงบางอย่าง ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่มีความน้อยใจหรืออดทน และไม่มีการยอมจำนน แต่เป็นความดื้อรั้นที่อยากยืนเคียงข้างเขาด้วยกัน
"ได้" เขาพยักหน้า "งั้นแกช่วยฉันเป็นมือรอง นวดแป้ง หั่นเนื้อ ปิ้งขนมปัง ฉันสอนให้"
จ้าวซู่เหมยยิ้ม broad ยิ้มจนตาหยี เป็นลักยิ้มจางๆ สองข้าง