ตอนที่ 24 คิดว่าพ่อของเด็ก ๆ เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติภารกิจ
“แม่ของพวกเธออยู่ไหน?” ฮั่วเสี่ยวถามเด็กทั้งสอง
“แม่อยู่ทางโน้นค่ะ” ฉู่ฉู่ชี้ไปยังตู้รถไฟด้านหลัง “แม่ให้พวกเราเอาแอปเปิลมาให้คุณลุงค่ะ”
เธอยื่นแอปเปิลในมือไปจ่อปากฮั่วเสี่ยว “คุณลุงกินแอปเปิลสิคะ”
พอเห็นว่าด้านหนึ่งบุบ เธอก็ชักมือกลับ รู้สึกว่าของขวัญชิ้นนี้ไม่สมบูรณ์แล้ว
มือเล็ก ๆ ลูบไปลูบมา อยากซ่อมเนื้อแอปเปิลส่วนที่ช้ำให้กลับมาเหมือนเดิม
แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้
เธอเสียดายจนแทบขาดใจ ขอบตาแดงก่ำ
“คุณลุงคะ เมื่อกี้แอปเปิลลูกนี้ยังดี ๆ อยู่เลย หนูไม่ทันระวัง เลยทำให้ตรงนี้ช้ำค่ะ”
เธอพูดพลางสะอื้น น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด
โธ่เอ๊ย ภาพตรงหน้าทำเอาฮั่วเสี่ยวเจ็บปวดใจ ราวกับหัวใจถูกบีบอย่างแรง
เขารีบรับแอปเปิลจากเธอมา แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ไม่เป็นไรนะ ลุงไม่รังเกียจหรอก แอปเปิลลูกนี้ไม่ได้เสีย ยังกินได้อยู่”
ฉู่ฉู่หยุดร้องไห้ แล้วยิ้มออกมาทันที
เห็นดังนั้น เจิงเจิงก็ยื่นแอปเปิลของตัวเองให้บ้าง “คุณลุงครับ ลูกนี้ผมให้คุณลุง”
“คุณลุงเลี้ยงพวกเรากินเนื้อ พวกเราก็เลยเอาแอปเปิลมาให้ครับ”
“แอปเปิลของผมไม่ช้ำเลยครับ ยังดีอยู่ แม้แต่รูหนอนก็ไม่มี”
เด็กน้อยมองเขาด้วยดวงตาใสกระจ่าง เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
ชั่วพริบตานั้น หัวใจที่เย็นชาดุจน้ำแข็งของฮั่วเสี่ยว ซึ่งถูกแช่แข็งมานาน ก็พลันอ่อนโยนลงเพราะเด็กทั้งสอง