ตอนที่ 23 เด็ก ๆ ย่อมอยากเข้าใกล้เขา
พ่อครัวทำอาหารจานเนื้อสองอย่างที่ฮั่วเสี่ยวสั่งเสร็จอย่างรวดเร็ว เขายกมาวางบนโต๊ะของเจียงเนี่ยนด้วยตัวเอง
“พี่สะใภ้ทั้งสองกับเด็ก ๆ กินกันเยอะ ๆ นะครับ”
อวี่เหมยฟางเอ่ยชม “ได้เลย นายพันโทฮั่วดีกับประชาชนจริง ๆ!”
เจียงเนี่ยนสอนเด็กทั้งสอง “รีบพูดขอบคุณสิ”
เจิงเจิงกับฉู่ฉู่กล่าวอย่างสุภาพ “ขอบคุณครับคุณลุง”
“เด็กดี ไม่ต้องขอบคุณหรอก” ฮั่วเสี่ยวเอื้อมมือไปลูบหัวเล็ก ๆ ของเด็กทั้งสองอย่างเอ็นดูโดยไม่รู้ตัว
ใบหน้าคมเข้มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน
เด็กทั้งสองเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย
อา คุณลุงแสนดีขนาดนี้ ถ้าเป็นพ่อของพวกเราก็คงดีนะ
น่าเสียดายที่ไม่ใช่
เจียงเนี่ยนเห็นภาพตรงหน้าแล้วอดทอดถอนใจไม่ได้ สายเลือดพ่อลูกดึงดูดกันตั้งแต่เกิดจริง ๆ พอได้เจอกันก็เข้าใกล้กันได้เองโดยธรรมชาติ
ฮั่วเสี่ยวทักทายเสร็จก็หมุนตัวเดินจากไป
อวี่เหมยฟางเห็นเจียงเนี่ยนมองตามแผ่นหลังของฮั่วเสี่ยวอยู่นานไม่ยอมละสายตา จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า
“น้องเจียง นี่เป็นครั้งแรกเลยใช่ไหมที่ได้เห็นนายทหารหล่อขนาดนี้?”
“บ้านเขาอยู่เมืองหลวง พ่อก็เป็นถึงผู้บัญชาการด้วยนะ”
เจียงเนี่ยนลองหยั่งเชิงถาม “พี่สะใภ้คะ พี่ค่อนข้างสนิทกับนายพันโทฮั่วเลยนะคะ”
“เขาแต่งงานหรือยังคะ?”
อวี่เหมยฟางได้ยินแล้วชะงักไป หรืออีกฝ่ายจะเข้าใจผิด คิดว่าที่เขาเอาอาหารมาให้สองอย่างแปลว่าเขาสนใจผู้หญิงที่พาลูกมาด้วยอย่างเธอกันนะ?
กล้าคิดจริง ๆ!
“ผัวฉันบอกว่าเขาแต่งงานมาหลายปีแล้ว”