ตอนที่ 25 แม่ของพวกเธอชื่ออะไร
“อย่าร้องนะ พ่อของพวกเธอน่าจะ...ไม่เป็นไร”
ฮั่วเสี่ยวรีบปลอบเด็ก ๆ อย่างลนลาน
ทั้งยังแต่งคำโกหกด้วยเจตนาดีขึ้นมาคำหนึ่ง
แววตาเต็มไปด้วยความสงสาร
เหล่าทหารเป็นพวกหนุ่มห้าว พอเห็นว่าทำเด็ก ๆ ร้องไห้ก็พากันทำอะไรไม่ถูก
ทหารคนหนึ่งรีบหยิบผ้าขนหนูจากเป้ทหารออกมายื่นให้ ตั้งใจจะเช็ดน้ำตาให้เด็ก ๆ
ฮั่วเสี่ยวเห็นว่าผ้าขนหนูเหลืองซีดไปหมด ก็ผลักออกอย่างรังเกียจ
“สกปรก เอาผ้าขนหนูของฉันมา”
กู้หมิงหลัง ตัวต้นเหตุ รีบค้นหาเป้ทหารของฮั่วเสี่ยวบนชั้นวางสัมภาระ แล้วหยิบผ้าขนหนูของเขาออกมา
ยังสะอาดเอี่ยมอยู่เลย
ฮั่วเสี่ยวเป็นคนรักความสะอาดอยู่แล้ว ใช้ผ้าเสร็จก็ซักทันที ผ้าขนหนูของเขาจึงสะอาดที่สุด
พอส่งผ้ามาให้ ฮั่วเสี่ยวก็เลือกจับตรงส่วนที่นุ่มที่สุด แล้วเช็ดน้ำตาให้เด็กทั้งสองอย่างอ่อนโยน
เช็ดไปปลอบไป
“อย่าร้องนะ ลุงคนนั้นพูดมั่ว พวกเธออย่าไปเชื่อจริงจัง” น้ำเสียงของฮั่วเสี่ยวอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เด็กทั้งสองยังคงสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า
“พวกเรายังไม่เคยเจอพ่อเลย แล้วพ่อจะตายได้ยังไง?”
“พ่อของพวกเรา...ฮือ ๆ...”
เด็ก ๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งเสียใจ คนที่พวกเขาเฝ้ารออยากเจอมากที่สุดในชีวิตก็คือพ่อ แต่พ่อกลับเสียสละชีวิตไปแล้ว! พวกเขาจะไม่มีวันได้เจอพ่ออีก!
“พวกเรายังไม่รู้เลยว่าพ่อหน้าตาเป็นยังไง...”
พวกเขาอยากให้พ่อกอดสักครั้งเหลือเกิน แต่สุดท้ายก็มาไม่ทันเสียแล้ว!