ตอนที่ 26 เก่งมาก ตั้งแต่บัดนี้ไป อย่าเรียกฉันว่าลุงอีก เรียกพ่อ
เจิงเจิงรีบดึงแขนเขาไว้ ถามอย่างหวาดกลัวว่า “ลุงโกรธอยู่หรือครับ โกรธแม่ของผมหรือครับ”
ไม่รู้เลยว่าทำไมจู่ๆ ลุงถึงได้ทำหน้าดุขนาดนี้
แม่ไปทำอะไรให้เขาโกรธกันนะ
“ลุงครับ แม่ผมขี้กลัว พวกเรากลับไปหาแม่เองก็ได้ครับ”
ฉู่ฉู่ก็กลัวสีหน้าโกรธเกรี้ยวของลุงคนนี้มากเช่นกัน จึงดึงแขนเสื้อเขาไว้พลางวิงวอน
“ลุงคะ ขอร้องล่ะ อย่าโกรธได้ไหมคะ ถ้าแม่ทำผิด ลุงลงโทษพวกเราแทนเถอะค่ะ”
ฮั่วเสี่ยวเห็นเด็กทั้งสองปกป้องแม่สุดหัวใจ แววตาเปียกชื้นอ้อนวอนมองเขา ความโกรธเกรี้ยวที่พลุ่งพล่านอยู่ก็พลันหายไปจนหมดสิ้น
เหลือเพียงความสงสารเอ่อล้นอยู่ในอก
เขาก้มลงจูบแก้มเล็กๆ ของเด็กทั้งสองโดยไม่รู้ตัว
ผอมขนาดนี้ คงผ่านความลำบากมามากแค่ไหน พอจะนึกออกได้เลย
ฮั่วเสี่ยวรู้สึกปวดแปลบในอก ดวงตาก็ค่อยๆ แดงก่ำ
ผู้ชายแต่ไหนแต่ไรมาไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ แต่เขากลับจำลูกของตัวเองไม่ได้แม้จะเห็นอยู่ตรงหน้า
เด็กสองคนเป็นฝ่ายเข้ามาสนิทสนมกับเขา เขาก็ยังไม่ทันสังเกตว่าพวกเขาคือลูกของตัวเอง