ตอนที่ 15 รับค่าตอบแทน
เจียงเนี่ยนเห็นว่าอาการของคนไข้ควบคุมได้แล้ว จึงขอตัวกลับ
“ท่านผู้เฒ่า หลังจากนี้ต้องดูแลร่างกายให้ดีนะคะ ถ้ายังไม่วางใจ พอถึงสถานีแล้วไปโรงพยาบาลตรวจดูก็ได้ ฉันจะกลับไปที่ตู้รถก่อน ยังต้องดูแลลูก ๆ ด้วยค่ะ”
“เอ๊ะ อย่าเพิ่งรีบไปสิ ฝากช่องทางติดต่อไว้หน่อยนะ ถึงตอนนั้นฉันจะได้ขอบคุณคุณ”
สวีจงซานส่งสายตาให้ เลขาของเขาก็รีบยื่นกระดาษกับปากกามาให้ทันที
เจียงเนี่ยนไม่รับ “แค่ช่วยเหลือเล็กน้อย ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ”
“ฉันกำลังจะตามสามีไปอยู่กองทัพ ที่ทำงานของสามีฉันไม่สะดวกเปิดเผยค่ะ”
“งั้นฉันจะให้เบอร์โทรศัพท์ที่สำนักงานกับที่บ้านไว้ ต่อไปถ้าคุณต้องการความช่วยเหลือก็ติดต่อฉันได้ บุญคุณที่ช่วยชีวิตไว้ ฉันลืมไม่ได้หรอก”
สวีจงซานพูดอย่างจริงจัง
“บอกชื่อคุณให้ฉันรู้หน่อย ฉันกับครอบครัวจะได้จดจำบุญคุณที่ช่วยชีวิตครั้งนี้ไว้”
“ฉันชื่อเจียงเนี่ยนค่ะ” เจียงเนี่ยนเขียนชื่อตัวเองลงไป
สวีจงซานส่งสายตาอีกครั้ง เลขารีบหยิบธนบัตรปึกหนึ่ง ตั๋วอาหารทั่วประเทศ และตั๋วผ้าทหารออกจากกระเป๋าเอกสาร สิ่งเหล่านี้ใช้ได้ทุกมณฑล
สวีจงซานส่งของให้เจียงเนี่ยนด้วยตัวเอง
“น้องเจียง คุณต้องรับค่าตอบแทนนี้ไว้ ตอนนี้ที่ไหน ๆ ก็ขาดแคลนอาหารทั้งนั้น พกติดตัวไว้มีประโยชน์แน่”