ตอนที่ 46 เธอบอกว่าหอบเงินกับผ้าหนีไป ไม่คิดเลยว่าจะหอบไปเยอะขนาดนี้
เจียงเนี่ยนพูดว่า “เลือกเสร็จแล้ว เอาทั้งหมดนี่แหละ ช่วยห่อให้ฉันหน่อย”
พนักงานขายเหลือบมองเธอ เสื้อผ้าที่ใส่อยู่หนึ่งชุด ในมือยังถืออีกสี่ชุด
ซื้อห้าชุดเลยเหรอ?
ผู้หญิงคนนี้ทั้งโลภทั้งโง่ ไม่รู้หรือไงว่าถ้าคูปองผ้าไม่พอ ต่อให้มีเงินก็ซื้อไม่ได้
รอดูเถอะ เดี๋ยวก็ขายหน้า
ทำให้ทั้งครอบครัวของเธอขายหน้าไปด้วย
ทำให้สามีเธอรังเกียจเธอไปเลย
พนักงานขายแอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับเย็นชา “เอามาสิ”
เธอไม่ได้ช่วยเจียงเนี่ยนห่อเสื้อผ้า เพียงยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ หยิบลูกคิดขึ้นมาแสร้งทำเป็นยุ่ง
ฮั่วเสี่ยวถึงกับถามเจียงเนี่ยนว่า “เอาเพิ่มอีกสักสองสามชุดไหม”
เขาไม่ได้นึกถึงเรื่องเงินกับคูปองเลยสักนิด
ความรู้สึกผิดที่ติดค้างมาตลอดห้าปี ต่อให้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เธอปีละสองชุดก็ต้องสิบชุดแล้ว เขาแทบอยากชดเชยให้เธอทีเดียวทั้งหมด
“ไม่ต้องแล้ว แค่นี้ก็พอ” เจียงเนี่ยนรู้สึกว่าถ้าซื้อเพิ่มอีกสองสามชุด ในยุคนี้คงถือเป็นการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเกินไป
เธออุ้มเสื้อผ้าห้าชุดเดินไปที่เคาน์เตอร์
พนักงานขายคนนั้นปรายตามองเธอ ก่อนจะเริ่มตรวจนับเสื้อผ้า
หลังหยิบลูกคิดมาขยับเม็ดคำนวณราคาเสร็จ ก็แจ้งราคาโดยไม่เงยหน้า “ทั้งหมดแปดสิบห้าหยวน ต้องใช้คูปองผ้าขนาดหนึ่งฉื่อยี่สิบใบ”
เจียงเนี่ยนกำลังจะหยิบเงิน ฮั่วเสี่ยวก็ยื่นมือมาห้าม
“ฉันจ่ายเอง”
เขาหยิบเงินกับคูปองผ้าปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ไม่น้อยเป็นของที่พวกทหารใต้บังคับบัญชาช่วยกันรวบรวมมาให้
แต่ตอนนี้เขาถึงเพิ่งรู้ว่าเงินพอ แต่คูปองผ้าไม่พอ ขาดไปสามใบ
พนักงานขายสบโอกาสได้ทีเยาะเย้ยพวกเขาเสียที