ตอนที่ 47 มีแค้นไม่ชิง แล้วจะรอเมื่อไร
หลังจากเจียงเนี่ยนฝังเข็มให้ชายชราแล้ว เธอก็เจาะเลือดจากจุดสื่อซวนที่นิ้วมือและนิ้วเท้าทั้งสิบ
ทุกคนต่างเฝ้ารอปาฏิหาริย์
แต่ตอนนี้ยังไม่มีวี่แววว่าอาการจะดีขึ้น ชายชราไม่ได้ฟื้นขึ้นมาทันที
ผู้คนที่มุงดูเริ่มเป็นกังวล ต่างพากันล้อมเจียงเนี่ยนแล้วถามว่า “คนไข้จะฟื้นเมื่อไร?”
หัวหน้าแผนกยิ่งร้อนใจเป็นอย่างมาก “สหาย พ่อผมจะช่วยชีวิตไว้ได้ใช่ไหม?”
เจียงเนี่ยนตอบอย่างมั่นใจ “ถึงเวลาแล้วก็จะฟื้นเองค่ะ”
“วางใจได้ค่ะ ช่วยชีวิตไว้ได้แน่นอน”
“พวกคุณโทรศัพท์แจ้งโรงพยาบาลให้ส่งรถมารับแล้วไม่ใช่หรือคะ วิธีรักษาที่ฉันทำตอนนี้เป็นการปฐมพยาบาลก่อนหมอมาถึง ช่วยป้องกันภาวะแทรกซ้อนจากสมองขาดเลือดได้ค่ะ”
หลินเสี่ยวเยี่ยน พนักงานขายเสื้อผ้าสตรีเมื่อครู่ ฉวยโอกาสเยาะเย้ยเจียงเนี่ยน “พูดเสียเหมือนรู้จริง ที่แท้ก็รักษาไม่เป็น หมอที่มาจากชนบทจะไปรักษาโรคของคนเมืองได้อย่างไร”
“รักษาส่งเดชแบบนี้ ระวังจะทำให้อาการคนไข้ยิ่งแย่ลงนะ”
เจียงเนี่ยนสวนกลับอย่างเย็นชา “คนเมืองอย่างคุณนี่ ใช้ชีวิตอยู่ได้เพราะกินผักกับข้าวที่ชาวชนบทปลูกให้หรือเปล่า?”
หลินเสี่ยวเยี่ยนชะงักไปเมื่อได้ยิน “เรื่องนี้...เกี่ยวอะไรกับการรักษาคนไข้?”
เจียงเนี่ยนหัวเราะเย็นชา “คนเมืองกินข้าวที่ชาวชนบทปลูกได้ ชาวชนบทก็ย่อมรักษาคนเมืองได้เหมือนกัน”
“บรรพบุรุษบ้านคุณเป็นคนเมืองกันหมดเลยหรือ? สมัยนี้บรรพบุรุษของคนส่วนใหญ่ก็มาจากชนบททั้งนั้นไม่ใช่หรือ?”
หลินเสี่ยวเยี่ยนถูกยั่วเข้าให้ จึงเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “บรรพบุรุษบ้านฉันอยู่ในเมืองมาตลอด”
“อ้อ แล้วบรรพบุรุษบ้านคุณทำอะไรกันหรือ? สูงส่งกว่าคนอื่นหรือไง?” เจียงเนี่ยนล่อให้เธอติดกับ