ตอนที่ 17 เด็ก ๆ ร้องไห้
ความอบอุ่นเช่นนี้ทำให้เจียงเนี่ยนปรับตัวไม่ทัน เธอค่อย ๆ ดึงมือกลับ
“พี่สะใภ้ ฉันไม่เป็นไร ตอนนี้ไม่ได้ลำบากอะไรแล้ว”
“ยังจะบอกว่าไม่ลำบากอีกเหรอ ดูเด็กสองคนของคุณสิ ผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกแล้ว โธ่เอ๊ย เห็นแล้วฉันปวดใจจะตาย”
“พวกเขาต้องลำบากตามคุณมามากแน่ ๆ!”
“เฮ้อ เรื่องนี้ก็โทษคุณไม่ได้หรอก ผู้หญิงชนบทอย่างพวกเรา ถ้าเจอพ่อแม่ที่ลำเอียง ชีวิตก็ไม่มีวันได้ดี ยิ่งคุณถูกสลับตัวมาตั้งแต่เกิด พวกเขาคงใช้คุณเหมือนวัวเหมือนควาย แล้วจะไปดีกับลูกของคุณได้ยังไง”
ความเห็นอกเห็นใจของอวี่เหมยฟางพรั่งพรูขึ้นมา จนเธอไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้
จากนั้นเธอก็เข้าไปกอดเจิงเจิงกับฉู่ฉู่
โอบทั้งสองไว้ในอ้อมแขน พลางลูบแก้มเล็ก ๆ อย่างสะเทือนใจ
“เด็กน้อย พวกหนูลำบากมาหลายปีแล้วสินะ”
“โธ่เอ๊ย พวกหนูไม่ควรต้องมาทนทุกข์แบบนี้เลย!”
“อย่าโทษแม่ของพวกหนูเลยนะ แม่เองก็ลำบากเหมือนกัน แค่เจอคนไม่ดีจนควบคุมชะตาชีวิตตัวเองไม่ได้...”
เมื่อได้ฟังคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นอกเห็นใจ ประตูระบายความรู้สึกของเด็กทั้งสองก็เปิดออกทันที
พวกเขาซาบซึ้งจนร้องไห้โฮ
เรื่องราวแสนเศร้าในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก