“โรยา อันเดรีย แอพริล!”
หลังคำรามชื่อเต็มจบ โรยาก็ถีบขาหลังขึ้น ใช้ขาหน้าทั้งสองข้างที่กระดูกยังไม่หายดีตะกุยเปลือกไข่ แล้วดันหัวมังกรลอดออกมาจากรอยแตกบนยอดเปลือก
ทันทีที่โผล่หัวออกมา หัวมังกรสีเขียวเข้มกลมป้อมก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า
ดวงตาสี่ดวงสบกัน คาออสเกาะอยู่บนเปลือกไข่ จ้องมองลูกมังกรเขียวตัวน้อยที่เพิ่งฟักออกมาตรงหน้า
เขาแยกเขี้ยวมังกรออก ยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร
เอาละ ทักทายกันเสร็จแล้ว ถึงเวลากินข้าวเสียที
กรงเล็บขวายื่นออกไปคว้าหลังคอของลูกมังกรเขียวตัวน้อยที่เพิ่งฟัก ดูเหมือนยังไม่ทันตั้งตัวเอาไว้
ทันทีที่รู้สึกว่ามีกรงเล็บกำรอบคอ โรยาก็ชะงักไปก่อน จากนั้นความโกรธก็พลุ่งขึ้นมา
เธอดิ้นรนไปพลาง จ้องลูกมังกรเขียวที่หิ้วตัวเองขึ้นไปอย่างเดือดดาล
“นี่ เธอจะทำอะไรน่ะ?”
คาออสเหลือบมองลูกมังกรเขียวตัวน้อยที่กำลังโกรธ แล้วสบตากับเธอครู่หนึ่ง
กรงเล็บที่จับลูกมังกรตัวน้อยยกขึ้น
โยน~!
พูดกันให้เสียเวลาทำไม กินข้าวต่างหากคือเรื่องสำคัญ
พอไม่มีลูกมังกรตัวจ้อยมาขวางแล้ว คาออสก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของต้นไม้ที่ลอยออกมาจากเปลือกไข่ น้ำลายมังกรในปากจึงเริ่มไหลทันที
เขายืดคอชะโงกเข้าไปในเปลือกไข่
ที่ก้นเปลือกมีของเหลวใส ๆ จากไข่ขังอยู่แอ่งเล็ก ๆ สะดุดตาอย่างยิ่ง
โอ้โฮ นี่มันน้ำไข่นี่นา
พอเห็นน้ำไข่ คาออสก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที ปากมังกรฉีกกว้าง
ช่างเป็นของแถมที่ไม่คาดคิด เขากำลังกระหายน้ำอยู่พอดี
ในเปลือกไข่ของเขาเองไม่มีน้ำไข่เหลือแม้แต่หยดเดียว พอไม่มีน้ำไข่ช่วยบรรเทา แค่แทะเปลือกไข่ก็ทำให้ลำคอแห้งผากจนแทบไหม้มาถึงตอนนี้แล้ว
น้ำไข่อยู่ที่ก้นเปลือก ถ้าอยากดื่มก็ต้องแทะลงไป
“งั่ม~”
เขาอ้าปากงับเปลือกไข่
“กร๊อบ ๆ!”
เสียงแทะเปลือกไข่ดังกรุบกรอบ
หลังจากลูกมังกรเขียวตัวกลมตกลงพื้น ก็กลิ้งต่อไปอีกหลายตลบกว่าจะหยุดนิ่ง
โรยาทรุดนั่งอยู่บนพื้น ส่ายหัวที่ยังมึนงงไปมา
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงแทะดังขึ้นข้างหู พอหันไปมอง โรยาก็กระเด้งลุกขึ้นจากพื้นทันที
เจ้าลูกมังกรเขียวตัวร้ายที่โยนเธอทิ้งกำลังแทะเปลือกไข่ของเธออยู่! จะไม่ให้เธอร้อนใจได้อย่างไร!
เธอไม่สนด้วยซ้ำว่าขาทั้งสี่แตะพื้นหรือไม่ ขาหลังที่ตั้งตรงก้าวฉับ ๆ ไปข้างหน้า
เมื่อได้ยินเสียงจากด้านหลัง คาออสก็หยุดกินแล้วเหลือบมองด้วยหางตา
เห็นลูกมังกรตัวน้อยที่เขาเพิ่งโยนทิ้ง โรยา กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา
แต่ที่น่าสนใจก็คือ ลูกมังกรน้อยอย่างโรยากลับเรียนรู้วิ่งสองขาได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน เหมือนเขาไม่มีผิด
โรยาพุ่งเข้าใส่
คาออสหลบไปทางซ้าย ก่อนจะใช้กรงเล็บกดหลังคอของลูกมังกรเขียวที่เปิดช่องโหว่ด้านหลังเอาไว้ แล้วออกแรงกดลงอย่างรวดเร็ว แทบไม่รู้สึกถึงแรงต้าน ก็จับเธอกดติดพื้นได้อย่างง่ายดาย
เรียบร้อย! ขาหลังอันแข็งแรงเหยียบลงบนหลังลูกมังกรเขียวโดยตรง!
มารบกวนมังกรกินข้าว เสียมารยาทนะ
คาออสไม่สนใจสายตาที่เหมือนอยากฆ่ามังกรของลูกมังกรเขียว ใช้เธอต่างแท่นวางเท้าแล้วอ้าปาก
งั่ม~!
โรยาพยายามลุกขึ้น ใช้ขาทั้งสี่ยันพื้น แต่กรงเล็บที่เหยียบอยู่บนหลังของเธอมีแรงมากกว่าเธอหลายเท่า
เธอเงยหน้ามองเจ้าลูกมังกรเขียวตัวร้ายที่ยังแทะเปลือกไข่ของตัวเองไม่หยุด
“ห้ามแทะนะ! ห้ามกินเปลือกไข่ของฉันอีก ฉันบอกให้หยุดก็หยุดสิ เจ้าตัวร้าย ได้ยินหรือเปล่า!”
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เสียงเล็กแหลมแบบเด็กหญิงดังขึ้นอย่างร้อนรน ราวกับอีกเดี๋ยวก็จะร้องไห้แล้ว
ไม่สน ไม่สน
จะให้เชื่อฟังแต่โดยดีได้อย่างไร
คาออสแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน แทะเปลือกไข่ลงไปเรื่อย ๆ จนเกิดช่องโหว่ ในที่สุดก็เอื้อมถึงน้ำไข่
เขามองน้ำไข่ที่แวววาว แล้วค่อย ๆ ก้มศีรษะลง
จะว่าไป นี่ก็เป็นน้ำอาบของโรยาสินะ
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา คาออสก็ชะงักหัวมังกรไปเลย
ทำไมเขาถึงรู้สึกเหมือนกำลังทำเรื่องวิปริตอยู่กันนะ
จังหวะนั้นเอง ความเจ็บแสบจาง ๆ ที่คุ้นเคยก็แล่นขึ้นมาในลำคออีกครั้ง เพราะเพิ่งแทะเปลือกไข่ไปอีกส่วน ตอนนี้คอจึงยิ่งกระหายกว่าเดิม
แห้งจนแทบมีควันออกมาแล้ว
เอาเถอะ มังกรห้าสีไม่จำเป็นต้องมีศีลธรรม และบังเอิญว่าเขาเป็นมังกรเขียวพอดี
เขาหาเหตุผลมาปลอบใจตัวเองได้ในพริบตา แล้วหันกลับไปมองน้ำไข่ตรงหน้า
น้ำไข่ดูใสแวววาว คล้ายไข่ขาวของไข่ไก่ทั่วไป
กันเหนียวไว้ก่อน ลองชิมดูสักหน่อย
เขาแยกปากมังกรออก แลบลิ้นน้อยสีชมพูออกมาเลียเบา ๆ หนึ่งที
กลิ่นหอมดอกไม้แผ่ซ่านไปทั่วปากมังกรในทันที เย็นสดชื่นปนหวานเล็กน้อย ความแห้งกระหายในลำคอก็ได้รับการบรรเทาเสียที
สบายตัว~
รูม่านตาแนวตั้งสีเขียวมรกตเบิกกว้างอย่างสุขใจ
ความรู้สึกนี้เหมือนพบแหล่งน้ำกลางทะเลทราย ไม่มีอะไรนอกจากดื่มให้ชุ่มคอ ดื่มต่อไปอีก!
เขาก้มปากลงไปจุ่มในน้ำไข่ครึ่งหนึ่ง ลำคอขยับกลืน แล้วดูดกินอย่างตะกละตะกลามอึกใหญ่แล้วอึกใหญ่เล่า
“ห้ามดื่มนะ นั่นของฉัน ของฉัน~!”
เสียงโวยวายข้างหูไม่สำคัญ คาออสไม่สนใจ
เขาดื่มรวดเดียวจนรู้สึกว่าคอไม่แห้งอีกต่อไป ถึงค่อย ๆ หยุดดูด
ตอนนี้น้ำไข่ที่เหลือในเปลือกมีไม่มากแล้ว แทบจะหมดเกลี้ยง
เขาแลบลิ้นเลียขอบปากมังกรวนหนึ่งรอบ ดื่มด่ำกับรสชาติ
อร่อยชะมัด~
รูม่านตาแนวตั้งสีเขียวมรกตเบิกกว้างอย่างสุขใจ
เขาเหลือบมองลูกมังกรเขียวที่กำลังจ้องเขาอย่างโกรธแค้นบนพื้น
ช่างเถอะ เหลือไว้ให้เจ้าตัวนี้หน่อยก็แล้วกัน
อย่างไรเสีย แทะเปลือกไข่เปล่า ๆ ก็รสชาติไม่ดีเอาเสียเลย อีกอย่าง ตอนนี้เขาก็หายกระหายแล้ว
คาออสส่ายหัว แล้วค่อย ๆ ถอนสายตาจากน้ำไข่อย่างอาลัยอาวรณ์
ลองประเมินของที่อยู่ในท้อง อิ่มไปแปดส่วน
เขายกกรงเล็บออกจากหลังของโรยา แล้วถอยห่างออกมา
[เฮ้อ~]
แทบจะทันทีที่เขาปล่อยมือ ลูกมังกรเขียวก็กระโจนขึ้นมา พุ่งไปเกาะเปลือกไข่ของตัวเอง แล้วจ้องเขาอย่างเป็นศัตรู
โรยาจ้องแผ่นหลังเจ้าลูกมังกรเขียวที่น่าชัง แล้วสาบานกับตัวเองว่า สักวันเธอจะเอาคืนเจ้าตัวที่แย่งเปลือกไข่ของเธอไปให้สาสม!
คาออสไม่ใส่ใจสายตาเป็นศัตรูคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย
มังกรห้าสีก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ
แต่พอมองลูกมังกรเขียวตรงหน้าที่กำลังแยกเขี้ยวขู่เขาอย่างบ้าคลั่ง จู่ ๆ คาออสก็คิดแผนดี ๆ ขึ้นมาได้ ปากมังกรแย้มออกเล็กน้อย
“ไม่พอใจมากสินะ?”
“ฮึ อย่าเพิ่งได้ใจไป ฉันต้องแก้แค้นแน่!”
รอคำนี้อยู่พอดี
“จำชื่อฉันไว้ให้ดี อากาธา เทียแมต ธอร์”
“ถ้าไม่พอใจเมื่อไร ก็มาท้าสู้กับฉันได้ทุกเมื่อ!”
หลังบอกชื่อนี้ คาออสก็หมุนตัวจากไปอย่างสง่างาม
โรยามองตามแผ่นหลังของเจ้าลูกมังกรเขียวตัวร้ายที่เดินห่างออกไป
อากาธาสินะ! ฉันจำไว้แล้ว รอให้ฉันหลับครั้งแรกครบก่อนเถอะ ฉันจะท้าสู้กับเธอแน่!
โรยาละสายตา ก้มหน้าลงแทะเปลือกไข่เงียบ ๆ
เด้งดึ๋ง~ กระโดด เด้งดึ๋ง~ กระโดด
คาออสลงเดินด้วยขาทั้งสี่ ก้าวอย่างร่าเริง ทุกสามก้าวก็กระโดดเล็ก ๆ หนึ่งที
ตอนนี้คาออสรู้สึกดีสุด ๆ เพราะถ้าทำตามความคืบหน้าเช่นนี้ แค่แย่งอาหารจากลูกมังกรอีกตัวเดียว เขาก็จะครบเงื่อนไขสำหรับการหลับให้อิ่มแล้ว
นกที่ตื่นเช้าย่อมได้กินหนอน มังกรที่ตื่นเช้าก็มีเปลือกไข่ให้แทะเช่นกัน
คาอสกระโดดไปได้สักพักก็หยุดก้าว เพราะได้ยินเสียงสนทนาของลูกมังกรจากข้างหน้า
“ไม่ใช่แบบนั้น ต้องแก้ตรงไหนกันแน่”
“ฟังภาษามังกรไม่รู้เรื่องหรือไง?”
“เอาแต่ตะโกนอยู่ได้ ถ้าเก่งจริงก็แก้หางฝั่งตัวเองก่อนสิ!”
“เธอหมายความว่ายังไง?!”
“แล้วเธอหมายความว่ายังไงล่ะ!”
หัวมังกรกลมป้อมสี่หัว สีฟ้า สีดำ และสีเขียว จ้องหน้ากัน ดวงตาแนวตั้งของพวกเธอลุกโชนด้วยความโกรธ มังกรห้าสีแต่เดิมก็ไม่ใช่พวกอารมณ์ดีอยู่แล้ว
พอฟื้นขึ้นมา พวกเธอก็พบว่าเจ้าตัวอากาธาไม่เพียงอัดพวกเธอจนน่วม แต่ยังฉวยโอกาสตอนที่พวกเธอสลบมัดหางพวกเธอเข้าด้วยกันอีกด้วย
ที่แย่กว่านั้นคือหางที่มัดติดกันแกะยากมาก
พวกเธอแกะไม่ออก
ไม่รู้เหมือนกันว่าอากาธาไปเห็นวิธีมัดประหลาด ๆ แบบนี้จากมรดกสืบทอดได้อย่างไร
หัวมังกรสีเขียวมรกตหัวหนึ่งแอบโผล่จากหลังไข่มังกรสีขาว มองพวกตัวปัญหาทั้งสี่ที่กำลังตึงเครียดอยู่ตรงหน้า แล้วคาออสก็รู้สึกว่าหัวใจมังกรเต้นตึกตักขึ้นมาทันที
เขาเข้าใจแล้ว นี่คือความรู้สึกหวั่นไหว!
【ตีกันเลย รีบตีกันเร็วเข้า!】
เสียงตะโกนในใจ
จังหวะนั้นเอง ลูกมังกรเขียวในกลุ่มสี่ตัวที่หันหลังให้ทางนี้อยู่ พลันหันหัวกลับมาอย่างรวดเร็ว
สายตาสี่คู่สบกัน
“มีมังกรตัวอื่นอยู่”
เมื่อได้ยินลูกมังกรเขียวพูด ลูกมังกรอีกสามตัวก็หันหัวกลับมาทันที มองตามทิศทางที่เธอกำลังจ้องไป
ชั่วพริบตาเดียว ดวงตาแนวตั้งทั้งสี่คู่ก็จับจ้องมาที่เขา
จะซ่อนก็ซ่อนไม่มิดแน่
เดี๋ยวก่อน แล้วเขาจะซ่อนไปทำไมล่ะ
คาออสเดินออกมาจากหลังไข่มังกรสีขาวอย่างเปิดเผย แม้ไม่ต้องมองก็รู้สึกได้ว่าลูกมังกรทั้งสี่กำลังจับจ้องเขาเขม็ง
เมื่อตกเป็นเป้าสายตาของลูกมังกรทั้งสี่ คาออสกลับไม่รู้สึกประหม่าเลยสักนิด
เมื่อครู่พวกเธอก็พูดเอง คนที่มัดหางพวกเธอคืออากาธา แล้วคาออสมาเกี่ยวอะไรด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น...
เขามองลูกมังกรทั้งสี่ที่หางถูกมัดติดกัน
เหมือนลูกหมาตัวจ้อยสี่ตัวที่ถูกเชือกจูงไม่มีผิด ถ้ามีป้ายไม้ปักเพิ่มเข้าไปอีกแผ่นก็คงสมบูรณ์แบบเลย
【สุนัขดุสี่ตัว โปรดอย่าเข้าใกล้】
คาอสแยกเขี้ยวยิ้ม แล้วยกขาหน้าโบกให้มังกรทั้งสี่
“พวกเธอทำต่อได้เลย ไม่ต้องสนใจฉัน ฉันแค่เดินผ่านมา”
ทักทายเสร็จแล้ว คาออสก็เดินผ่านข้างมังกรทั้งสี่อย่างเปิดเผย ด้วยท่าทางยโสโอหัง ทุกสามก้าวก็กระโดดเล็ก ๆ หนึ่งที ภายใต้สายตาของลูกมังกรทั้งสี่
ลูกมังกรทั้งสี่มองตามแผ่นหลังสีเขียวที่เดินห่างออกไป ก่อนจะหันมาสบตากัน
“ไม่รู้ทำไม ฉันอยากอัดเจ้าหมอนั่น”
ลูกมังกรดำเป็นคนพูด
ลูกมังกรตัวน้อยอีกสามตัวพยักหน้าพร้อมกัน
“ฉันก็รู้สึกแบบนั้น”
“ฉันด้วย”
“ถ้าอย่างนั้น พอแกะออกแล้วพวกเราไปอัดเขาด้วยกันไหม?”
“ได้!” x3
พวกเธอตกลงกันได้อย่างง่ายดาย จากนั้นลูกมังกรทั้งสี่ก็ประสานใจก้มหน้าลง ใช้ขาหน้าป้อม ๆ ทั้งสองข้างช่วยกันแกะหางที่ถูกมัดติดกันต่อไป