เข็มในมือพลันเบี่ยงไปปักปลายนิ้ว เลือดสีแดงสดซึมออกมาเป็นหยด
“โอ๊ย! ฟางเอ๋อร์ เป็นอะไรหรือเปล่า?” เฉินจื้อหย่วนรีบขยับเข้ามาดู
“ไม่เป็นไร ๆ ใจลอยไปหน่อย” หลิวฟางอมปลายนิ้วไว้ในปากแล้วดูดเบา ๆ รอยยิ้มยังคงอ่อนโยน “ฉันดีใจแทนผู้การน่ะ จื้อหย่วน ผู้การฟื้นตัวได้ดี คุณก็เบาใจได้แล้ว ว่าแต่ช่วงนี้หน่วยมีภารกิจอะไรหรือเปล่า? ฉันได้ยินพี่สะใภ้บ้านข้าง ๆ พูดเหมือนว่าจะส่งคนไปทางใต้กลุ่มหนึ่ง”
“อืม มีเรื่องแบบนั้นจริง” เฉินจื้อหย่วนพยักหน้า “คดีลักลอบขนของทางใต้ต้องประสานงานกับตำรวจท้องที่ เบื้องบนกำลังคัดเลือกคน แต่สภาพผู้การตอนนี้ ฉันไปไหนไม่ได้หรอก”
“คุณนี่นะ เป็นห่วงทุกเรื่องเกินไปแล้ว” หลิวฟางวางงานเย็บปักถักร้อยลง พลางนวดไหล่ให้เขาอย่างนุ่มนวล “ตอนนี้มีพี่สะใภ้คอยดูแลผู้การอยู่ ทั้งยังมีหมอทหารเฉินจับตาดู คุณออกไปฝึกฝนประสบการณ์บ้างเป็นครั้งคราวก็ดีนะ ลองคิดดูสิ พอผู้การหายดีแล้วกลับมา หากคุณไม่มีผลงานที่น่าภาคภูมิใจติดมือ แล้วต่อไปจะเลื่อนตำแหน่งได้อย่างไร?”
เฉินจื้อหย่วนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย... แต่ที่คุณพูดก็มีเหตุผล... ถ้าได้สร้างผลงานขึ้นมาจริง ๆ ก็เป็นเกียรติของหน่วยเหมือนกัน”
“ใช่ไหมล่ะ ลูกผู้ชายต้องมุ่งสู่โลกกว้าง ต้องมีอนาคต จะเอาแต่หลบอยู่หลังผู้การมู่ทุกเรื่องไม่ได้ จริงไหม?” หลิวฟางยิ้มพลางรินน้ำร้อนให้เขา “คุณลองคิดดูดี ๆ นะ ฉันไปอุ่นข้าวก่อน”
เธอหันหลังเดินเข้าครัว รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าพลันเลือนหาย แทนที่ด้วยแววหม่นทะมึน
ขาของมู่ชิงหานกำลังฟื้นตัวงั้นหรือ? ถ้าเขากลับมายืนได้อีกครั้ง บินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้อีก แล้วเฉินจื้อหย่วนจะได้ขึ้นมารับช่วงต่อเมื่อไร? เธอต้องรอไปถึงเมื่อไรกัน?