โจวเฮ่อเหนียนหันไปมองลู่เหยี่ยนจือ «คุณบอกว่าเธอเก่งกว่าคุณหรือ?»
ลู่เหยี่ยนจือพยักหน้า
โจวเฮ่อเหนียนหันกลับมามองเซินถัง
«เซินถัง»
«คะ»
«อยากเข้ามหาวิทยาลัยไหม?»
เซินถังชะงักไปเล็กน้อย «ปีนี้ฉันจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยค่ะ»
«ไม่ต้องสอบ เข้าคณะเกษตรศาสตร์ มหาวิทยาลัยชิง» โจวเฮ่อเหนียนกล่าว «ฉันจะเขียนจดหมายแนะนำให้ เธอเข้าเรียนได้โดยไม่ต้องสอบ»
บรรยากาศเงียบไปชั่วขณะ
ลู่เหยี่ยนจือที่อยู่ข้าง ๆ ลุกพรวดขึ้นมาทันที
«อาจารย์! ในที่สุดอาจารย์ก็คิดว่า—» น้ำเสียงเขาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นราวกับจะบอกว่า ‘ผมรู้อยู่แล้ว’
«นั่งลง» โจวเฮ่อเหนียนพูดโดยไม่หันกลับไปมอง
ลู่เหยี่ยนจือนั่งลงอย่างว่าง่ายทันที
โจวเฮ่อเหนียนมองเซินถัง
«ฉันได้ยินเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยจากเหยี่ยนจือแล้ว ด้วยความสามารถของเธอ ยังไงก็สอบติดอยู่แล้ว แต่การรับเข้าโดยไม่ต้องสอบหมายความว่าเธอไม่ต้องไปเรียนที่อื่น เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยชิง แล้วเข้าห้องทดลองได้เลย»
«นอกจากทำงานที่สถาบันวิจัยเกษตรศาสตร์แล้ว ฉันยังสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยชิงด้วย ฉันจะรับเธอเป็นลูกศิษย์ พอไปถึงมหาวิทยาลัยชิงแล้ว ฉันจะสอนเธอด้วยตัวเอง»
เซินถังมองเขา
อายุหกสิบสาม ไม่ใช่แปดสิบกว่า และไม่ได้กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้
เขายังยืนอยู่ เดินได้ เดินทางมาภาคตะวันตกเฉียงเหนือได้ด้วยตัวเอง และยังรับลูกศิษย์ได้
เขากำลังหว่านเมล็ดพันธุ์ให้อนาคตของวงการนี้
ชาติก่อนเธอมาช้าเกินไป อาจารย์ปู่ของเธอนอนอยู่บนเตียงคนไข้แล้ว เธอทำได้เพียงมองดูบทส่งท้ายของตำนานผ่านกาลเวลาและความเจ็บป่วย
ชาตินี้เธอกลับได้ยืนอยู่ในช่วงเวลาที่ตำนานกำลังเกิดขึ้น
ดวงตาของเซินถังร้อนผ่าวขึ้นเล็กน้อย