ปลายพู่กันของเซินถังวาดพลาดไปในอากาศ เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว—
ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเธอ ชุดจงซานสีเทาอมฟ้าซักจนสีซีดจาง แขนเสื้อม้วนขึ้นมาถึงกลางท่อนแขน เผยให้เห็นข้อมือคล้ำแดด กางเกงมีคราบโคลนแห้งติดอยู่เป็นชั้น
เขาก้มมองกระดาษในมือ บนนั้นเต็มไปด้วยสัญลักษณ์และลูกศร ดูราวกับลายมือภูตผี คิ้วขมวดน้อย ๆ อะไรกันนะ ทำไมมองแล้วรู้สึกคุ้นอย่างบอกไม่ถูก
“เริ่มเรียนแล้ว เก็บของ” เขาพับกระดาษครึ่งหนึ่งแล้วสอดไว้ในสมุดแผนการสอน น้ำเสียงไม่เข้มงวดนัก แต่จริงจัง “ตั้งใจฟังให้ดี พวกเธอควรเห็นคุณค่าของโอกาสที่ได้เรียนหนังสือ”
เซินถังอ้าปาก คิดจะขอกระดาษร่างคืน—แต่คำพูดกลับติดอยู่ที่ริมฝีปาก
เพราะใบหน้าของคนคนนี้—
ผิวคล้ำแดด โหนกแก้มคมชัด ผมค่อนข้างยาว ดวงตาคู่หนึ่งเป็นประกายสว่าง เป็นประกายแบบที่คนซึ่งทำงานสังเกตการณ์อย่างละเอียดมาเป็นเวลานานเท่านั้นจะมีได้
เธอเคยเห็นใบหน้านี้ เมื่อไม่นานมานี้เอง
สมองของเซินถังหมุนอย่างรวดเร็ว—บนทะเลทรายครั้งนั้น ตอนเธอไปเก็บเครื่องเทศป่ามาทำแกงกะหรี่ในพื้นที่รกร้าง เธอได้พบชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาสวมเสื้อผ้าสีหม่น สวมหมวกฟางขาด ๆ นั่งยองอยู่กับพื้น ไม่รู้ว่ากำลังมองอะไร ทั้งคู่สบตากันแวบหนึ่ง แต่ไม่มีใครพูดอะไร ก่อนจะเดินแยกจากกัน
เป็นเขานั่นเอง
แต่—ความรู้สึกคุ้นเคยนั้นไม่ได้มาจากการพบกันครั้งก่อนเท่านั้น เธอเห็นใบหน้านี้มานานหลายปีแล้ว
ทั้งที่เธอเพิ่งทะลุมิติมาอยู่ในยุคนี้ได้ไม่กี่เดือน—
ระหว่างที่เธอยังนึกแทบไม่ออกว่าชายคนนี้เป็นใคร ชายหนุ่มก็หันหลังเดินกลับไปที่แท่นสอนแล้ว
สายตาของเธออดมองตามเขาไปไม่ได้
สายตาเซินถังทอดผ่านไหล่ของเขาไปหยุดอยู่บนกระดานดำด้านหลัง