“ก็ฉันมานี่แล้วไง” เซินถังกำลังล้างมืออยู่ เธอหยิบผ้ากันเปื้อนจากชั้นวางข้าง ๆ มาผูกเอว
ดวงตาของหัวหน้าหวางเป็นประกาย “เธอจะมาสอนพวกเราเหรอ?”
“ใช่ค่ะ มีสามวิธี ลวกเกลือ ผัดพริกเกลือ แล้วก็ข้าวผัดไข่ใส่กุ้ง” เซินถังพับแขนเสื้อขึ้น
“เนื้อกุ้งสุกง่าย ทำตามฉันสักรอบก็ทำเป็นแล้ว ง่ายกว่าเนื้อวัวกับเนื้อแกะเยอะค่ะ”
“ดี ๆ ๆ!” หัวหน้าหวางตบต้นขาฉาด ก่อนหันไปตะโกนเรียกทางครัวด้านหลัง “มานี่กันให้หมด! ดูไว้! จำไว้! ถังถังจะสอนพวกเราทำกุ้งแล้ว!”
พวกผู้ช่วยครัวหลายคนพากันเข้ามาล้อมวง
หัวหน้าหวางยืนอยู่หน้าสุด เท้าเอวด้วยสองมือ สีหน้าภาคภูมิใจสุด ๆ
พ่อครัวหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ พึมพำเสียงเบา “หัวหน้าครับ เมื่อก่อนเซินถังเคยมาช่วยงานในโรงอาหารเราไม่ใช่เหรอครับ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” หัวหน้าหวางเชิดอก เสียงดังจนทั่วครัวได้ยิน “ตอนนั้นเธอออกไปจากโรงอาหารหนึ่งของเรานี่แหละ มันฝรั่งบดก็ฝีมือเธอ ข้าวแกงกะหรี่ก็ฝีมือเธอ แม้แต่แม่พิมพ์ผักตรงช่องอาหารเด็กก็เป็นความคิดของเธอ!”
เขาตบไหล่พ่อครัวหนุ่ม “ดูไว้นะ นี่แหละคนที่ก้าวออกไปจากโรงอาหารของเรา ตอนนี้เธอทำงานวิจัย เลี้ยงกุ้ง จนทั้งเขตทหารได้กินกุ้งของเธอกันหมดแล้ว แต่ฝีมือก็ยังฝึกมาจากโรงอาหารหนึ่งของเราอยู่ดี!”
เซินถังได้ยินชัดเต็มสองหูขณะยืนอยู่หน้าเตา อดหัวเราะไม่ได้
“หัวหน้าหวาง ถ้าชมฉันต่ออีก กุ้งจะเย็นหมดแล้วนะคะ”
“จริงด้วย ๆ! ลงมือทำงานกัน!” หัวหน้าหวางรีบถูมือแล้วเข้ามาหา “เอาละ ๆ บอกมาว่าต้องทำยังไง ฉันจะช่วยเอง!”
เซินถังเริ่มสอน
“ลวกเกลือง่ายที่สุดค่ะ ต้มน้ำในหม้อให้เดือด ใส่ขิงหั่นแว่นกับต้นหอมท่อนเพื่อดับกลิ่นคาว ใส่กุ้งลงไป คอยดูสี พอเปลี่ยนเป็นสีแดงก็นับสามสิบวินาทีแล้วตักขึ้น ถ้าต้มนานไปเนื้อจะแข็งค่ะ”
เธออธิบายไปพลางลงมือทำไปพลาง ท่าทางคล่องแคล่ว
“ส่วนกุ้งผัดพริกเกลือ ให้คลุกกุ้งกับแป้งข้าวโพดบาง ๆ ก่อน ตั้งน้ำมันให้ร้อนประมาณเจ็ดส่วน ทอดจนเปลือกกรอบเหลืองทอง...”
“ข้าวผัดไข่ใส่กุ้ง ให้หมักกุ้งกับเหล้าสำหรับปรุงอาหารไว้ห้านาทีก่อน หั่นเป็นเต๋า อย่าหั่นละเอียดเกินไป จะได้ยังเคี้ยวเด้ง...”