ในห้องโถงใหญ่ เซินกั๋วผิงสวมเสื้อกล้ามสีขาวนั่งอยู่ข้างโต๊ะ ทั้งที่เป็นเช้าวันทำงานแต่กลับอยู่บ้าน นับตั้งแต่เกิดเหตุระเบิดในโรงงาน ผู้อำนวยการจ้าวก็พ้นจากตำแหน่ง ส่วนจ้าวเจี้ยนฮุยก็ถูกจับไปแล้ว รองผู้อำนวยการโรงงานอย่างเซินกั๋วผิงซึ่งได้เลื่อนตำแหน่งเพราะอาศัยเส้นสายของตระกูลจ้าว ย่อมไม่มีงานให้ไปทำอีก
พอได้ยินเสียงเซินเหยา เขาก็ลุกขึ้นทันที
กู้จิ่งเซินเดินตามหลังเซินเหยาเข้ามาในห้องโถงใหญ่
เซินกั๋วผิงกวาดตามองชายตรงหน้า อีกฝ่ายอายุราวห้าสิบกว่า สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสอดไว้ในกางเกงสแล็ก ผมหวีเรียบร้อย รองเท้าหนังขัดจนเงาวับ ท่วงท่าสุขุม สายตาอ่อนโยนแต่ลุ่มลึก
ดูเหมือนเจ้าหน้าที่ที่มาจากเมืองหลวงจริง ๆ
“สวัสดีครับ สวัสดีครับ” เซินกั๋วผิงรีบต้อนรับด้วยท่าทีเป็นกันเอง “เชิญเข้ามา เชิญเข้ามาครับ”
“ผมแซ่กู้” กู้จิ่งเซินพยักหน้าเล็กน้อย “กู้จิ่งเซิน ทำงานอยู่กระทรวงเกษตร เซินเหยาเล่าเรื่องผมให้พวกคุณฟังแล้วใช่ไหม”
“ครับ เล่าแล้วครับ ก่อนหน้านี้เธอเจอคุณที่เมืองหลวง แล้วส่งโทรเลขมาบอกพวกเรา”
ที่จริงไม่มีโทรเลขอะไรทั้งนั้น เซินกั๋วผิงไม่อยากบอกว่าเซินเหยากลับมาเมื่อวานแล้วพวกเขาสมรู้ร่วมคิดกัน จึงพูดส่ง ๆ ไปอย่างนั้น กลัวอีกฝ่ายจะถามต่อ เขารีบไปยกเก้าอี้มาให้ และจงใจไม่มองเซินเหยา “เชิญนั่งครับ คุณกู้”
หลี่เจวียนเดินออกมาจากห้องครัว ผ้ากันเปื้อนยังไม่ได้ถอด
เมื่อเห็นกู้จิ่งเซิน เธอก็เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นน้อย ๆ
“คุณกู้มาแล้ว เชิญนั่งค่ะ เชิญนั่ง”
กู้จิ่งเซินนั่งลงบนเก้าอี้