มู่เจิ้งยืนประสานมืออยู่หลังโต๊ะ ไม่ได้นั่งลง
“แม่ อย่าไปฟังคนพูดเหลวไหลเลยครับ”
“เหลวไหลงั้นเหรอ? แกวางอำนาจแบบหัวหน้าครอบครัวศักดินา ยังกลัวคนพูดอีกหรือ? แกจะก่อเรื่องจนบ้านไม่มีความสงบ ทำให้ครอบครัวแตกแยกถึงจะพอใจใช่ไหม?”
“แม่... ผมไม่ได้ตั้งใจแบบนั้น ชิงหานไม่เชื่อฟัง ผมเป็นพ่อ สั่งสอนเขาสักสองประโยคมันผิดตรงไหนครับ?”
“แกจะสั่งสอนลูกชาย แม่ไม่ยุ่ง” หญิงชรามองเขา ใบหน้าที่ปกติเปี่ยมเมตตาไร้รอยยิ้มแม้แต่น้อย “แต่แม่ขอถามหน่อย ที่บอกไม่ให้หลานสะใภ้ออกหน้าออกตา ไม่ให้เธอทำงานวิจัย เป็นคำพูดของแกใช่ไหม?”
มู่เจิ้งนิ่งไปชั่วครู่ สุดท้ายก็ได้แต่ยอมรับทั้งที่ฝืนใจ “ใช่ครับ”
ไม้เท้าของคุณย่ามู่กระทบพื้นอย่างแรง หัวใจของเขาพลันสะเทือนตามไปด้วย
“มู่เจิ้ง เรื่องแต่งงานของเซินถังกับชิงหานเป็นคู่หมายตั้งแต่เด็ก พ่อแกเป็นคนกำหนดไว้ ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม เรื่องนั้นพักไว้ก่อน ทั้งสองคนต่างก็มีใจให้กัน ต่างก็รักกัน แกมีสิทธิ์อะไรไปขัดขวาง?”
“แม่ ไม่ใช่ว่าผมไม่เห็นด้วยครับ แต่เซินถังเป็นผู้หญิง จะไปอยู่ท่ามกลางผู้ชายเป็นกลุ่มแบบนั้น มันเหมาะสมหรือครับ?”
หญิงชราเงยหน้ามองเขาอยู่นาน ราวกับเพิ่งรู้จักเขาเป็นวันแรก “มู่เจิ้ง ตอนแม่ยังสาว แม่ถูกมัดเท้า”
มู่เจิ้งเผลอมองไปที่เท้าของแม่ ก่อนก้มหน้าลง ไม่พูดอะไร
“สมัยนั้นเขานิยมเท้าดอกบัวสามนิ้ว แม่เพิ่งอายุหกขวบ แม่ของแม่ก็หักนิ้วเท้าสี่นิ้วให้พับลงไปอยู่ใต้ฝ่าเท้า แม่ร้องไห้อยู่ทั้งวันทั้งคืน เท้าแม่เสียไปแล้ว เดินเร็วไม่ได้อีกเลย พ่อแม่ไม่ให้แม่เรียนหนังสือ บอกว่านั่นเป็นเรื่องที่เด็กผู้ชายเรียนกัน แม่ทำได้แค่ทำงานอยู่บ้าน”