ตั้งแต่รู้ว่าเซินเหยาก่อเรื่องอีกครั้ง ถูกส่งตัวกลับมาขังในเรือนจำ อู๋ซูเฟินก็เอาแต่คิดว่าจะหาทางเข้าไปพบเธอได้อย่างไร
สุดท้ายเธอถูกตัดสินจำคุกระยะสั้นในข้อหาจงใจก่อความวุ่นวายและลักขโมย
โทษไม่ได้หนักหนา แค่แปดหรือเก้าเดือนเท่านั้น
แต่สำหรับอู๋ซูเฟินแล้ว ถือว่าคุ้มค่า
ขอแค่ทำให้เซินเหยาไม่มีความสุข ตัวเองก็มีความสุขแล้ว!
“เซินเหยา” เธอยังคงยิ้มระรื่น แต่รอยยิ้มนั้นกลับทำให้เซินเหยารู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง “แม่ลูกอย่างเราได้เจอกันอีกแล้วนะ”
เข็มเย็บผ้าในมือเซินเหยาปักฉึกลงบนปลายนิ้ว เธอเจ็บจนรีบชักมือกลับ
เธอมองอู๋ซูเฟินในชุดนักโทษตัวโคร่ง ผมสั้นกุด ใบหน้าแก่ลงกว่าครั้งก่อนที่เจอกันหลายปี แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ทั้งยังมีความโหดเหี้ยมแบบคนที่พร้อมจะทุ่มสุดตัว
นักโทษหญิงสองสามคนรอบข้างพากันมุงดูอย่างสนุกสนาน มีคนจำได้แล้วพึมพำว่า “นั่นแม่ของจ้าวเจี้ยนฮุยไม่ใช่เหรอ? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“คงมาหาเรื่องเซินเหยาสินะ?”
“มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว”
ริมฝีปากของเซินเหยาสั่นระริก “เธอ... เธอเข้ามาได้ยังไง?”
อู๋ซูเฟินเดินตรงไปยังจักรเย็บผ้าของเซินเหยา แล้วมองลงมาจากเบื้องบน “ทำไมล่ะ คิดไม่ออกหรือว่าฉันเข้ามาได้ยังไง?”
เธอหัวเราะเยาะเบา ๆ “ฉันจงใจขโมยของข้างนอก ก็เพื่อเธอนี่แหละ เพื่อจะได้เข้ามาอยู่เป็นเพื่อนเธอสักพัก”
รูม่านตาของเซินเหยาหดวูบ
“เธอ... ตั้งใจทำงั้นเหรอ?”
“ไม่อย่างนั้นแล้วจะเป็นอะไร?” อู๋ซูเฟินโน้มตัวลงมาใกล้หูเธอ กดเสียงต่ำ “เซินเหยา เธอคิดว่าพอเขี่ยลูกชายฉันทิ้งแล้วเข้าคุก เรื่องทุกอย่างก็จบหรือ? ลูกชายฉันเข้าไปอยู่ในนั้นก็จริง แต่ฉันว่างทั้งวัน อยากจัดการเธอมีวิธีตั้งเยอะแยะ”