“อะไรนะ? กลับไปยังภูมิลำเนาเดิมหรือ?”
“ใช่” ผู้คุมตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไปกันเถอะ”
ริมฝีปากของเซินเหยาสั่นระริก
เรือนจำในภูมิลำเนาเดิมหรือ?
เพราะเรื่องของตระกูลจ้าว ชื่อเสียงของเธอในบ้านย่ำแย่ถึงขีดสุด พ่อแม่บุญธรรมก็ไม่มีทางสนใจเธออีกแล้ว กลับไปก็มีแต่จะยิ่งลำบากกว่าเดิม
“ฉัน...ไม่กลับไปได้ไหม?” เสียงของเธอสั่น “ฉันรับโทษอยู่ในเมืองหลวงได้หรือเปล่า...”
คนที่อยู่ข้าง ๆ แค่นหัวเราะ “ต่อรองอยู่หรือไง? คิดว่าตัวเองเป็นใคร? เรือนจำเป็นของบ้านเธอหรือไง?”
ผู้คุมเหลือบมองคนนั้น ก่อนจะมองเซินเหยา “นี่เป็นกฎ”
เซินเหยาหุบปากลง
เธอถูกใส่กุญแจมือและตรวนข้อเท้า ก่อนจะถูกคุมตัวขึ้นรถไฟ เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอเห็นเมืองหลวงค่อย ๆ ถอยห่างออกไป ตึกสูงแปรเปลี่ยนเป็นทุ่งนา จากนั้นทุ่งนาก็กลายเป็นทะเลทรายโกบีสีเหลืองหม่น
ตอนเพิ่งมาถึงเมืองหลวง ในกระเป๋าเธอซ่อนเส้นผมของกู้เนี่ยนฉือไว้ ส่วนบนร่างก็มีกระที่แต่งขึ้นมา เธอคิดว่าตัวเองจะได้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วพริบตา
แต่ตอนนี้ความฝันพังทลาย ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เธอต้องกลับไปยังสถานที่ที่เคยพยายามหนีออกมาแทบตายอีกครั้ง
วันที่เซินเหยาถูกส่งตัวเข้าเรือนจำหญิงภาคตะวันตกเฉียงเหนือ เซินกั๋วผิงกับหลี่เจวียนในฐานะญาติสายตรงก็ได้รับแจ้งจากทางเรือนจำ
เซินกั๋วผิงถือหนังสือแจ้งย้ายเรือนจำ อ่านอยู่นาน
หลี่เจวียนโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว “ดูอะไรอยู่?”
เซินกั๋วผิงวางหนังสือแจ้งลงบนโต๊ะ “...ทางเรือนจำส่งมา เซินเหยาถูกส่งกลับมาแล้ว”
มือของหลี่เจวียนหยุดชะงัก หยดน้ำเกาะอยู่บนมือที่ค้างกลางอากาศ
“เธอถูกย้ายกลับไปยังภูมิลำเนาเดิมแล้วหรือ?”