สารเรืองแสง? หม่อเต๋อไฉหันไปมองซุนซิ่วหลันโดยไม่รู้ตัว อีกฝ่ายพยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าของเขาพลันซีดเผือด
“สารเรืองแสงทาลงบนกระดาษแล้วมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่ถ้าใช้มือสัมผัส มันจะติดอยู่บนผิวหนัง ต่อให้ล้างมือหรืออาบน้ำตามปกติ ก็ล้างไม่ออกภายในไม่กี่วัน ต้องใช้ตัวทำละลายเคมีชนิดพิเศษถึงจะกำจัดได้”
“เมื่อส่องด้วยแสงอัลตราไวโอเลต ผิวหนังที่เปื้อนสารเรืองแสงจะเปล่งแสงออกมา”
ทางเดินเงียบกริบ สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังมือของหม่อเต๋อไฉ
หม่อเต๋อไฉสัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตรงขมับ เขาคิดจะซ่อนมือโดยไม่รู้ตัว
เซินถังกวาดสายตามองทุกคน “ตอนนี้ตรวจสอบได้ง่ายมาก หาเครื่องมืด ๆ มาสักห้องกับโคมอัลตราไวโอเลตหนึ่งดวง แล้วให้ทุกคนยื่นมือออกมา ใครขโมยข้อสอบ ใครใส่ร้ายคนอื่น ส่องดูเดี๋ยวก็รู้”
สายตาของเธอหยุดลงบนใบหน้าหม่อเต๋อไฉเป็นคนสุดท้าย “ถ้าฉันเป็นคนขโมย มือฉันก็ต้องเปื้อนเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นก็ไล่ฉันออกได้เลย อาจารย์หม่อ คุณกล้าลองไปพร้อมกับฉันหรือเปล่า”
ทางเดินเงียบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น
หม่อเต๋อไฉยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตรงขมับ
ในหัวของเขากำลังชั่งใจอย่างรวดเร็ว——
สารเรืองแสง? เหลวไหลสิ้นดี เด็กมัธยมปลายอย่างเธอไปรู้เรื่องแบบนี้มาจากไหน แล้วไปหามาจากไหนอีก?
ยิ่งไปกว่านั้น——ต่อให้มีสารเรืองแสงจริง——เขาก็อาบน้ำเมื่อคืนก่อนแล้ว แถมยังถูสบู่หลายรอบ
สารเรืองแสงน่าจะล้างออกได้ไม่ใช่หรือ? แม้เขาจะสอนวิชาเคมี แต่ก็ไม่ได้เรียนมาโดยตรง หลังเริ่มทำงานก็สอนแต่เด็กมัธยมปลาย อ่านตามตำราไปวัน ๆ ความรู้ที่เคยศึกษาเองก่อนหน้านี้ลืมไปหมดแล้ว