ยามบ่าย ในห้องทำงานของลู่เหยี่ยนจือ
เซินถังเคาะประตูสองครั้ง
“เข้ามา”
เธอผลักประตูเข้าไป
เห็นลู่เหยี่ยนจือนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ตรงหน้ามีกองงานวิจัยหลายฉบับวางแผ่อยู่
พอเห็นเธอเข้ามา เขาไม่ได้ยิ้มและไม่ได้พูดอะไร บรรยากาศในห้องจึงดูหนักอึ้งอยู่บ้าง
“ครูลู่” เซินถังเดินไปหยุดตรงหน้าโต๊ะของเขา ก่อนหยิบห่อกระดาษเล็ก ๆ จากกระเป๋าสะพาย วางไว้ตรงหน้า
“เก็บนี่ไว้สิ”
ลู่เหยี่ยนจือมองห่อกระดาษใบนั้น มันเป็นกระดาษสีน้ำตาลห่อเล็ก ๆ ด้านนอกยังผูกด้วยด้ายฝ้ายเส้นบาง
“นี่อะไร?”
“เมล็ดพันธุ์” เซินถังตอบ
ในนั้นคือพันธุ์ที่ดีที่สุดหลายชนิดจากมิติ ทั้งต้นแม่ของแบคทีเรียทนเค็ม เมล็ดผักกาดขาวปรับปรุงพันธุ์ และจุลินทรีย์สายพันธุ์พิเศษอีกสองสายพันธุ์
“ฉันเพาะเองตอนมีเวลาว่าง”
ลู่เหยี่ยนจือไม่ได้ยื่นมือไปรับ “ให้ผมทำไม? คุณเพาะเองก็เก็บไว้เองสิ”
“ฉันไปต่างประเทศแล้ว จะปลูกอะไรล่ะ? ปลูกบนที่ดินของคนอื่นหรือไง?” เซินถังยักไหล่ พยายามพูดติดตลกให้บรรยากาศผ่อนคลายลง
ลู่เหยี่ยนจือมองเธอ ก่อนค่อย ๆ วางมือทับห่อกระดาษเล็ก ๆ นิ้วมือกำแน่นขึ้น
“เซินถัง”
“หืม?”
“ทำไมผมถึงถูกสกัดไว้? เป็นเพราะคุณกับเย่เฉิงไปด้วยกันหรือเปล่า?”
เซินถังมองเขาแล้วพลันยิ้ม “ทำไม ไปไม่ได้แล้วไม่พอใจเหรอ? คราวหน้าต้องมีโอกาสแน่”
ลู่เหยี่ยนจือไม่ยิ้ม “เซินถัง ผมไม่มีอารมณ์มาล้อเล่นกับคุณ ผมถามครูโจวแล้ว ครูโจวโทรศัพท์ไปสองสาย จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก คุณรู้อะไรอยู่หรือเปล่า?”
ในห้องทำงานเงียบไปสองวินาที
เซินถังโบกมืออย่างไม่ทุกข์ร้อน “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง อาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญก็ได้”
“ก็ได้ เรื่องบังเอิญ” ลู่เหยี่ยนจือเก็บห่อกระดาษใส่ลิ้นชัก
“งั้นฉันไปก่อนนะ ยังมีเรื่องต้องทำอีกตั้งเยอะ” เซินถังถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนหันหลังจะเดินออกไป
“เดี๋ยวก่อน” ลู่เหยี่ยนจือเรียกเธอไว้
“เมื่อวานครูโจวไปคุยกับเย่เฉิง” ลู่เหยี่ยนจือพูด “เขาบอกให้เย่เฉิงดูแลคุณตอนอยู่ต่างประเทศ”