ในโรงอาหาร
โต๊ะกลมตัวใหญ่สามตัวถูกนำมาต่อกัน นักเรียน 32 คนรวมกับครูซุน นั่งกันเต็มโต๊ะ
บนโต๊ะมีอาหารวางเรียงจนจานซ้อนจาน
กู้เป่ยลุกขึ้นเป็นคนแรก ในมือถือเครื่องดื่มน้ำส้ม
“มา! ดื่มให้ครูซุน!”
“ดื่มให้ครูซุน!” ทั้งห้องตะโกนพร้อมกัน
ซุนซิ่วหลันลุกขึ้นพร้อมแก้วเคลือบ สีหน้าผ่อนคลายกว่าเวลาที่อยู่ในโรงเรียน มุมปากมีรอยยิ้ม
“พอแล้ว ๆ อย่ามาประจบครูเลย คะแนนพวกเธอสอบกันได้ด้วยตัวเอง”
“เพราะครูซุนสอนดีต่างหาก!”
“ใช่แล้ว! ถ้าไม่มีครูซุน พวกเราจะสอบได้คะแนนดีขนาดนี้ได้ยังไง?”
“ต่อไปครูซุนคงได้เป็นผู้อำนวยการแล้วสินะ? ผมได้ยินพ่อพูดแล้ว”
ซุนซิ่วหลันเหลือบมองนักเรียนคนนั้น “กินข้าวไปก็ยังปิดปากเธอไม่ได้อีกหรือไง”
เสียงหัวเราะดังครืนไปทั่ว
พอกินไปได้ครึ่งหนึ่ง บรรยากาศก็ยิ่งคึกคักขึ้น มีคนเริ่มถามกันว่าเลือกสมัครเรียนที่ไหน
“เธอสมัครที่ไหน?”
“มหาวิทยาลัยเจียวทงซีอาน คณะวิศวกรรมเครื่องกล”
“ฉันสมัครมหาวิทยาลัยหลานโจว สาขาเคมี”
“ฉันสมัครครุศาสตร์ ต่อไปจะเป็นครู! เหมือนครูซุน!”
“หึ นิสัยอย่างเธอยังจะเป็นครูอีกหรือ? นักเรียนคงโดนเธอทำเอาโมโหตายก่อนพอดี—”
เสียงหัวเราะดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
แล้วใครคนหนึ่งก็หันมามองเซินถัง
“ถังถัง! แล้วเธอล่ะ สมัครที่ไหน?”
เซินถังกำลังแกะเปลือกกุ้ง พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น
“ฉัน—”
“เธอต้องสมัครมหาวิทยาลัยชิงหรือไม่ก็ปักกิ่งแน่ ๆ คะแนนอย่างเธอเข้าได้ทุกที่อยู่แล้ว”
“นั่นสิ! คะแนนรวมทุกวิชา 499 คะแนน ไม่เข้ามหาวิทยาลัยชิงแล้วจะไปไหนได้?”
เซินถังอ้าปาก แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร
“แค่ก”
ซุนซิ่วหลันกระแอมเบา ๆ
ทั้งโต๊ะเงียบลงทันที
ครูซุนลุกขึ้นพร้อมแก้วเคลือบ แล้วมองเซินถัง