เมื่อ 17 ปีก่อน เนี่ยนฉือพาฉืออันไปซื้อดินสอที่ห้างสรรพสินค้า
เธอบอกว่า “แม่คะ หนูจะพาน้องไปค่ะ”
แต่ตอนเนี่ยนฉือร้องไห้กลับมา ใบหน้าเปื้อนน้ำตา เธอบอกว่าฉืออันหายไปแล้ว
ฉืออันคือลูกสาวที่เซี่ยหว่านหรูคลอดอย่างยากลำบาก ต้องใช้เวลาถึงสองวันสองคืน
พอคลอดออกมาก็ต้องเข้าไปอยู่ในตู้อบ
ก่อนอายุ 6 เดือน เซี่ยหว่านหรูอุ้มลูกสาวด้วยตัวเองมาตลอด ไม่เว้นทั้งกลางวันและกลางคืน
ทะนุถนอมราวกับกลัวจะตกแตกหากวางลงบนฝ่ามือ กลัวจะละลายหากอมไว้ในปาก
กล่าวได้ว่าเซี่ยหว่านหรูทุ่มเทความรักและความใส่ใจให้ฉืออันมากกว่าลูกสาวคนโตเสียอีก
แล้วสุดท้ายกลับหายไปอย่างนั้นหรือ?
เหตุผลบอกเธอว่าเนี่ยนฉือไม่ได้ตั้งใจ เป็นเพียงความผิดพลาดโดยไม่เจตนา
เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเนี่ยนฉือ ตอนนั้นเธออายุแค่ 7-8 ขวบ ยังเป็นเด็กคนหนึ่ง
แต่ถึงอย่างนั้น เซี่ยหว่านหรูก็ยังทำใจยอมรับไม่ได้
เธอไม่รู้ว่าควรโทษเนี่ยนฉือ หรือโทษตัวเอง
ถ้าวันนั้นไม่ได้ฝากฉืออันไว้กับเนี่ยนฉือ ผลลัพธ์จะต่างออกไปหรือเปล่า
ความคับแค้นและเสียใจที่อัดแน่นอยู่ในอกไม่มีทางระบาย จนแทบหายใจไม่ออก
นับจากวันนั้น กู้จือเวยก็กลายเป็นกู้เนี่ยนฉือ
ทุกครั้งที่เรียกชื่อเธอ ก็เหมือนย้ำให้จำว่าเธอทำน้องสาวหาย
และยังย้ำเตือนตัวเองด้วย
ให้จดจำความผิดครั้งนี้ไว้ แล้วอย่าทำซ้ำอีกเป็นอันขาด
ที่ผ่านมาเซี่ยหว่านหรูคิดมาตลอดว่าเป็นชะตาฟ้าลิขิต เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า... ตอนนี้ฉืออันได้กลับมาแล้ว กลับบอกว่าเนี่ยนฉือเป็นคนพาฉืออันไปยังสถานที่ห่างไกลผู้คน
เนี่ยนฉือตั้งใจหรือเปล่า?
ถ้าตั้งใจ แล้วทำไปทำไม?