หลิวฟาง……
“รู้ไหมว่าตอนนี้หลิวฟางอยู่ที่ไหน?” น้ำเสียงของเขาเย็นชาเสียจนราวกับเพิ่งตักขึ้นมาจากน้ำ
นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่เขากับหลิวฟางแตกหักกัน ความผูกพันระหว่างทั้งคู่ก็หมดสิ้นลงจนไม่เหลือแม้แต่น้อย ตอนนี้เขามีแต่ความรังเกียจและดูแคลนเธอ
“ฉันเห็นเธอแถวโรงแรมรับรองแขกในตัวอำเภอ คิดว่าน่าจะยังไม่ไปไหน” จางชุยฮวาบอก
เฉินจื้อหย่วนเดินไปทางประตูแล้ว “ไป เราไปหาเธอกัน คนที่เหลือค้นหาทางตะวันตกต่อ”
---
ยามดึกสงัด โรงแรมรับรองแขกในตัวอำเภอเงียบกริบ
ประตูห้องของหลิวฟางถูกเคาะเปิดออก “มีธุระอะไร? ดึกดื่นป่านนี้—”
เธอยังสะลึมสะลืออยู่ พอเห็นเฉินจื้อหย่วนในเครื่องแบบทหารก็ชะงักงัน “จื้อหย่วน… คุณมาที่นี่ได้ยังไง…”
หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างฉับพลัน หรือว่าเขาคิดได้แล้ว? เขายังมีเยื่อใยให้เธออยู่ เขาขาดเธอไม่ได้!
เธอยื่นมือไปคว้าแขนจื้อหย่วน แต่เขากลับเบี่ยงหลบ
“ผมมีเรื่องจะถามคุณ”
หลิวฟางมองใบหน้าที่ครั้งหนึ่งเธอเคยคุ้นเคยเป็นอย่างดี ทว่าตอนนี้กลับไร้ความอบอุ่นแม้แต่น้อย
“จื้อหย่วน—”
“ผู้ชายเกเรคนนั้นในคืนนั้น แขนสักรูปมังกร ใบหน้ามีแผลเป็น คุณรู้จักเขาใช่ไหม?” น้ำเสียงของเฉินจื้อหย่วนแข็งกร้าวดุจเหล็ก
รูม่านตาของหลิวฟางหดเล็กลง
“ฉัน… ฉันจะไปรู้จักได้ยังไง?”
“หลิวฟาง” จางชุยฮวาที่อยู่ด้านหลังเฉินจื้อหย่วนขัดขึ้น “อย่ามาแกล้งทำเลย ฉันเห็นหมดแล้ว”
“คุณ… คุณต้องตาฝาดแน่ ฉัน… ฉันไม่รู้จักผู้ชายเกเรคนไหนทั้งนั้น” หลิวฟางถอยหลังหนึ่งก้าว คิดจะปิดประตูหนีกลับเข้าไปในห้อง
จะเป็นไปได้ยังไง ถ้าเธอยอมรับว่ารู้จักผู้ชายเกเร คืนนั้นก็เท่ากับว่าเธอจัดฉากขึ้นมาเองน่ะสิ?
เฉินจื้อหย่วนก้าวมาขวางประตูไว้ทันที “หลิวฟาง! คิดว่าแค่ไม่ยอมรับแล้วจะจบหรือไง? ตอนนี้มีคนถูกลักพาตัว เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนั้น ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคนคนนั้น—”
“คุณก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ถึงตอนนั้นจะคิดบัญชีทั้งเรื่องเก่าและเรื่องใหม่พร้อมกัน”
ขาของหลิวฟางอ่อนยวบ
แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เฉินจื้อหย่วนไม่เคยโกหก และไม่ได้ขู่เธอเล่น ๆ ด้วย