มู่ชิงหานยืนอยู่หน้ากองกำลัง เขาใช้ไม้เท้าค้ำไว้ แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้า
"สหายเซินถังหายตัวไประหว่างทางจากโรงอาหารไปยังบ้านพัก ใช้เวลาไม่เกิน 40 นาทีถึง 1 ชั่วโมง"
สายตาของเขากวาดมองทุกคน
"ออกค้นหา แบ่งเป็น 3 เส้นทาง อย่าปล่อยให้รอดสายตาแม้แต่มุมเดียว"
"รับทราบ!"
ทหารแบ่งเป็น 3 กลุ่ม ออกวิ่งไปทันที
เฉินจื้อหย่วนหยิบโทรศัพท์ในห้องเวรขึ้นมา โทรไปยังบ้านของผู้บัญชาการซู
เสียงดังเพียง 2 ครั้งก็มีคนรับ
"รายงานครับท่านผู้บัญชาการ สหายเซินถังหายตัวไป ระหว่างทางจากโรงอาหารไปยังบ้านพัก คาดว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว ผู้การมู่นำทหารกองร้อยที่ 1 ออกค้นหาแล้วครับ"
เสียงซูเจิ้นกั๋วดังมาจากปลายสาย แฝงความตึงเครียดอยู่เล็กน้อย "ค้นหา ฉันอนุมัติ อยากได้กำลังคนเท่าไรก็เรียกมา ต้องพาตัวกลับมาให้ได้"
---
ข่าวแพร่ไปทั่วบ้านพักทหารภายใน 10 นาที
ภรรยาทหารพากันวิ่งออกมาจากบ้าน บ้างสวมเสื้อคลุม บ้างยังใส่ชุดนอนอยู่
หวังซิ่วเหลียนวิ่งออกมาจากลานบ้านทั้งที่ท้องโต "เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ยังนั่งกินข้าวด้วยกันอยู่เลย—"
"ไม่รู้สิ นิสัยอย่างเธอไม่มีทางไปที่อื่นโดยไม่บอกสักคำ หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น!" หลินเฉียวเจินรีบติดกระดุมเสื้อด้วยความร้อนใจ
พอได้ยินเช่นนั้น จางชุยฮวาก็ร้อนรนจนเสียงเปลี่ยน "ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่! เซินถังคุ้นเคยกับที่นี่ดี ไม่มีทางหลงทางเด็ดขาด หรือว่าจะมี...คน..."
หู่จื่อตื่นเพราะเสียงเอะอะ เขาพุ่งออกมาจากในบ้านทั้งที่ยังไม่ได้สวมรองเท้า เท้าเปล่า ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"พี่ถังถังเป็นอะไรไป?! แม่! พี่ถังถังเป็นอะไรไป!"
จางชุยฮวาคว้าตัวเขากลับเข้าไปในบ้านทันที "เรื่องของผู้ใหญ่! กลับไป! นอนซะ!"
หู่จื่อไม่ยอม เขาเกาะกรอบประตูไว้ ดวงตาแดงก่ำ "พี่ถังถัง..."