ปลายนิ้วของเซินถังชะงักไปเล็กน้อย
“ฉันเป็นคนรดนมลงไปเอง” หู่จื่อก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม “ผมได้ยินคุณน้าหลิวฟางคุยกับแม่ว่ารดนมให้ดอกไม้แล้วดอกไม้จะโตดี ผมเลยคิดว่ารดผักก็คงดีเหมือนกัน... ตอนนั้นผมเห็นพี่ทำงานยุ่งทุกวัน... ก็เลยอยากช่วย...”
ไหล่ของเขาสั่นน้อย ๆ
“ต่อมาผักก็ตายหมด ผมรู้ว่าผมเป็นคนทำ แต่ผมกลัว... ไม่กล้าบอก...”
เขาเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาแดงก่ำ น้ำมูกแทบจะไหลออกมาอยู่แล้ว
“พี่เซินถัง ขอโทษครับ!”
เขาโค้งคำนับอย่างสุดซึ้ง ก้มแรงเสียจนเกือบหน้าคะมำ
เซินถังมองเด็กตัวเล็กที่กำลังสั่นเทาอยู่ตรงหน้า
เธอยื่นมือออกไปลูบหัวหู่จื่อเบา ๆ
“หู่จื่อ”
“ครับ...” เขาไม่กล้ามองหน้าเธอ
“วันนี้มาบอกเรื่องพวกนี้กับฉัน เพราะอะไรเหรอ?”
หู่จื่อสูดจมูก “วันนี้เรียนหนังสือ... ครูเล่าเรื่องเลนินกับแจกัน... แล้วก็บอกว่ารู้ผิดแล้วแก้ไข ยังดีกว่าทำผิดแล้วไม่ยอมรับ...”
เซินถังยิ้มเล็กน้อย
“งั้นก็เรียนรู้ได้ดีนี่”
หู่จื่อเงยหน้าพรวด สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “พี่... พี่ไม่โกรธเหรอครับ?”
“โกรธสิ” เซินถังตอบ “ผักพวกนั้นฉันปลูกเองทีละต้น พอตายหมดฉันก็ทั้งโกรธทั้งเสียดายอยู่แล้ว”
น้ำตาของหู่จื่อหยดเผาะลงมา
“แต่...” น้ำเสียงของเซินถังอ่อนลง “วันนี้เธอมาบอกฉัน เรื่องนี้สำคัญกว่าผักพวกนั้นอีก”
เธอย่อตัวลงตรงหน้าหู่จื่อ มองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างจริงจัง
“หู่จื่อ การรู้ว่าตัวเองทำผิดเป็นก้าวแรก แต่แค่รู้ยังไม่พอ วันนี้เธอมาบอกฉัน นี่เรียกว่ากล้าเผชิญหน้ากับความผิด เมื่อกล้าเผชิญหน้าและยอมรับแล้ว ถึงจะแก้ไขได้จริง ๆ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง
“ถ้าเธอไม่พูดออกมา ความผิดนั้นก็จะยังอยู่ตรงนั้น ทุกครั้งที่เห็นฉัน เธอก็จะรู้สึกไม่สบายใจ แล้วก็จะคอยหลบหน้าฉัน นานเข้าเธอก็จะไม่เป็นตัวเอง และยิ่งเดินไปบนทางที่ผิดมากขึ้นเรื่อย ๆ”