อีกเพียงนิดเดียว มือของเขาก็จะสัมผัสมือของเธอบนเบาะหลังได้แล้ว
ปลายนิ้วสั่นระริกเล็กน้อย
จังหวะนั้นเอง รถจี๊ปก็สะเทือนอย่างแรง ล้อหน้าทับก้อนหินนูนขึ้นมาก้อนหนึ่ง รถทั้งคันจึงกระตุกวูบ
มู่ชิงหานชักมือกลับ
เขากำหมัดแน่นวางไว้บนหัวเข่า ข้อนิ้วซีดขาว
สูดหายใจลึก
อีกไม่นานแล้ว
รอให้เขายืนขึ้นได้—ยืนขึ้นได้จริง ๆ—เขาจะจับมือเธอไว้ให้ดี แล้วบอกเธออย่างจริงจัง
บอกทุกเรื่องกับเธอ
……
สองวันต่อมา บ่ายวันจันทร์
วันประกาศผลสอบ
หน้าบอร์ดประกาศในโถงอาคารเรียนของโรงเรียนมีผู้คนเบียดเสียดกันแน่นเป็นชั้น ๆ
ใบคะแนนติดเรียงตามอันดับของทั้งโรงเรียนจากสูงไปต่ำ แต่ละวิชามีรายชื่อแยกกันหนึ่งแผ่น และแผ่นสุดท้ายเป็นอันดับคะแนนรวม
บ่ายวันนี้เซินถังไม่มีเรียน เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะมาดูผลสอบ แต่กู้เป่ยวิ่งมาลากเธอไปตอนกินข้าวเที่ยง
“ไป ๆ ๆ! ผลสอบออกแล้ว เธอไม่อยากรู้เหรอว่าสอบได้เท่าไร?”
“ไม่ค่อยอยากรู้”
กู้เป่ยกลอกตา “ทำเป็นพูดไป! แต่ฉันอยากรู้ ฉันอยากรู้ว่าเธอสอบได้เท่าไร ไป!”
ช่วยไม่ได้ เธอจึงถูกกู้เป่ยลากถูลู่ถูกังมาถึงหน้าบอร์ดประกาศ
คนเยอะเกินไป ส่วนสูงของเธอก็ไม่ได้มากนัก จึงถูกบังจนมองไม่เห็น กู้เป่ยอาศัยความสูงเบียดเข้าไปตามช่องว่างระหว่างผู้คน แล้วยืดคอไล่หาชื่อ
“อันดับคะแนนรวม…ที่หนึ่ง…” เขากวาดตามองจากบนลงล่าง
แล้วก็ชะงักไป
ตำแหน่งอันดับหนึ่งว่างเปล่า
ไม่ใช่ไม่มีอะไรติดไว้ แต่มีแผ่นกระดาษเล็ก ๆ แปะอยู่ตรงนั้น เขียนว่า “ประกาศภายหลัง”
เริ่มตั้งแต่อันดับสองจึงเป็นชื่อและคะแนนตามปกติ อันดับสองเป็นนักเรียนชายจากห้องหนึ่ง คะแนนรวม 437 คะแนน
“เซินถังล่ะ?” กู้เป่ยไล่สายตาดูรายชื่อบนบอร์ดตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ไม่มีเลย